Stichting Take Care Vrijwillige Hulpverlening

Het was weer fijn dat u zo aan ons heeft gedacht: we gingen op pad met een aantal jassen en dikke truien. Daar hebben we er overigens nooit te veel van. Ook bij de opvang in de Pauluskerk te Rotterdam zitten ze nogal krap in de kleding, daar zijn we inmiddels achter gekomen.

Wij zijn afgelopen week benaderd door verschillende opvangtehuizen die ons gevraagd hebben of wij hun konden helpen aan nachtkleding, sokken en ondergoed voor zowel mannen als vrouwen. Misschien heeft u wel wat in uw kast liggen wat u toch niet meer gebruikt. Ook spijkerbroeken voor dames zou erg fijn zijn, zoals u waarschijnlijk wel weet willen wij graag de kleinere maten want de mensen van onze doelgroep zijn erg mager.

Oma v.d. Poel laat u hartelijk groeten en ze wil u bedanken voor uw steun aan al haar kinderen. Ze is nog steeds vitaal genoeg om het kinderdagverblijf en opvanghuis 't Vinkje te runnen. Zij is een ontzettend positieve vrouw met een groot geloof en heel veel liefde in haar hart voor al die kinderen, die ze onder haar hoede heeft.

Zoals u kunt lezen in de krant of anderszins, gaat er dit jaar het een en ander veranderen rondom het gebeuren op de Keileweg in Rotterdam. We weten niet of daar nou wel zo blij mee moeten zijn. "Hoezo?", zult u zich misschien afvragen. Ik zal proberen het uit te leggen.

Afgelopen week zijn er door de politie een flink aantal “dames” opgepakt en hebben een brief gekregen met de mededeling dat hun pasje wordt afgenomen. Dit pasje hebben ze nodig om op het terrein van “Keetje Tippel” te komen. Ze mogen zich zonder pasje niet meer laten zien op de zone. De bedoeling is om zo systematisch het project “Keetje Tippel” te gaan sluiten.

Het gevolg daarvan is, dat de dames hun werkgebied gaan verleggen naar plekken waar geen toezicht en controle meer is. Het wordt voor hun daardoor erg onveilig, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk zijn er een aantal opvangtehuizen, maar er is lang niet genoeg opvang voor alle dames. Volgende week zal er weer zo’n “schoonmaakactie” zijn. De dames die bij ons aan de auto’s komen zijn in paniek, erg onrustig en bang. Ze weten het allemaal niet meer. Een voor hun uitzichtloze toestand, want wat als de “Keet” echt dicht gaat ?

Wij weten het natuurlijk ook niet, maar wij stimuleren ze wel om aan het afkickprogramma mee te werken, wat overigens voor heel wat dames echt onmogelijk lijkt.

Door deze ontwikkelingen is het toch anders als anders bij de auto’s op zaterdagavond. Wij maken ons zorgen want wat gaat er met al die dames gebeuren?

En hoe krom het ook allemaal lijkt, het project “Keetje Tippel” is en was toch een stukje veiligheid.

Een aantal opvangtehuizen weten inmiddels Stichting Take Care te vinden en er is een goed contact. Zodoende brengen we daar ook kleding naartoe, vaak zien we daar dan een aantal bekenden van de straat. We praten met ze en proberen ze ervan te overtuigen dat ze moeten volhouden, en dat ze doorgaan met het programma. Eigenlijk zijn we dan best blij omdat we dan weten waar ze zijn en dankbaar dat ze niet op straat zwerven. We bidden elke dag voor ze en noemen ze bij naam. Wij weten dat onze Hemelse Vader ze echt kent, één voor één, en ook dat Hij van hen houdt. Wij zijn dankbaar dat wij ze mogen opdragen en dat wij een hand of een voet voor hen kunnen zijn.

Ook namens de gitarist: BEDANKT voor de gitaarhoes, hij is er ontzettend blij mee! Alles wat u brengt wordt direct functioneel en komt nog voor de week om is op zijn bestemming.

Ervaringen	Korte schetsen van wat we beleven.
zomer 2008	Lieve trouwe lezers, Zoals u weet zijn we nog steeds erg druk met het verzamelen van kleding voor zowel dames als heren. De zomer staat weer voor de deur, en u heeft vast al het een ander in uw kast op geruimd. Het zou erg fijn zijn als u dan aan ons denkt wij kunnen best het een en ander gebruiken dus lieve mensen alles wat nog goed is en schoon en niet te ouderwets breng dat naar de stichting wij maken de dames en de heren er weer blij mee, dat kunt u van ons aannemen. Als u niet mocht weten waarvoor dit alles volgt hier een korte uitleg van ons doel als stichting. Wij gaan regelmatig naar Rotterdam waar we een aantal opvanghuizen bezoeken, waar worden dames en heren opgevangen worden die anders op straat zouden leven. Deze mensen hebben een bewogen leven achter de rug, de meeste zijn drugs of alcohol verslaafd. Ze worden nu zo goed mogelijk opgevangen en begeleid, ook word er geprobeerd om deze mensen een beter leven te laten gaan leiden, een leven zonder verslaving, maar dat valt niet mee zoals u wel zult begrijpen. Deze mensen krijgen een klein bedrag per week als zakgeld dit is erg weinig, daar kunnen ze net wat sigaretten van kopen, en dan is het al weer op. Als stichting proberen wij ze wat tegemoet te komen, door ze wat kleding en persoonlijke verzorging spulletjes te geven bv. Zeep ,tandpasta , haargel, lotion etc. Daar zijn ze erg blij mee en vinden het gaaf dat we dat nog steeds voor hen doen. Daarom hebben wij u zo hard nodig want zonder u zouden wij dit nooit kunnen doen. Mocht u nog meer over onze stichting willen weten dan staan wij u graag te woord. Alvast hartstikke bedankt. !!!!!
december 2008	Hallo trouwe lezers, Graag willen wij u weer op de hoogte stellen van ons wel en wee voor de stichting. Het is alweer december en een gezellige tijd staat ons weer te wachten althans voor vele mensen onder ons. Voor de mensen van onze doelgroep is dat wel even anders. De meesten hebben niets en zien juist tegen deze donkere tijd op, wat ook te begrijpen is. Wij doen daarom dan ook een dringend verzoek om ons te ondersteunen zodat wij deze mensen eens kunnen verrassen met iets speciaals, iets extra’s. Onze gedachten gaan uit naar leuke persoonlijke attentie’s in de vorm van bijvoorbeeld een lekker geurtje ’n leuk boek, ondergoed , sokken, mooie sjaal, muts, u begrijpt dat de spulletjes wel nieuw moeten zijn, want het is tenslotte een cadeautje. Maar ook financieel hebben wij u hard nodig. Natuurlijk kunnen wij uw kleding nog steeds goed gebruiken want de koude tijd breekt aan ! ! Zowel voor mannen als voor vrouwen. U vraagt zich wellicht af over welke doelgroep wij het hebben, het zijn mensen die leven aan de rand van de samenleving daklozen (ex)verslaafden (ex)prostituees. Een deel van deze mensen wonen nu in de zogenaamde zorgcentra’s waar ze wel een kamertje hebben en begeleid worden van uit de Bouman verslavings zorg. Onze ervaring is dat het niet meevalt om met zoveel mensen in een huis te wonen. Tuurlijk , ze hebben een dak boven hun hoofd en voor eten en drinken wordt verzorgd. Ze krijgen zakgeld ongeveer vijfentwintig euro per week, daar moeten ze al hun persoonlijke spulletjes van kopen maar ook geld voor de kapper en hun kleding valt daar onder. Kijk, daarom willen wij ze eens verrassen want wij weten inmiddels dat ze dat enorm waarderen. Maar ook de zogenaamde dagopvang waar deze mensen op verhaal kunnen komen, een kop koffie en een kleine maaltijd krijgen daar ontmoeten wij oude bekende van de straat. Ook hier brengen wij kleding en persoonlijke spulletjes. En dan is daar Omaatje v.d. Poel met al haar kindertjes, ook daar is uw hulp nog steeds hard nodig in de vorm van kinderkleding babykleding maar ook bruikbaar kinderspeelgoed. Ook voor haar willen wij iets extra ’s gaan doen. Onze oproep is dan ook een noodkreet !! Help ons !! al is het maar iets kleins !! U kunt door dit gebaar een verschil maken !! ALVAST BEDANKT !! En dat u een verschil heeft gemaakt door uw bijdrage kunt u zien op de foto de dames zijn door Take Care gesponsord om eens een dag naar de Efteling te gaan. Ze hebben genoten en een hele fijne dag met elkaar gehad. Dit was wel heel bijzonder want daar waren ze nog nooit geweest, fijn en geweldig dat wij dit voor hen hebben kunnen doen ! De andere foto laat zien dat een groep mensen een heerlijke avond met elkaar hebben gehad in een restaurant want daar komen ze al helemaal niet aan toe want daar is nooit geen geld voor iedereen was dan ook erg verrast en hebben genoten zoals u kunt zien op de foto wij moesten dan ook iedereen bedanken die dit mogelijk hebben gemaakt. Dus iedereen die ons de afgelopen periode heeft ondersteund helemaal TOPPIE !! Ontzettend bedankt !!
december 2007	Lieve mensen, wat heeft u ons weer verrast, elke keer weer opnieuw. De oproep was, denkt u met ons mee, en dat heeft uw gedaan!!! Heel veel cadeautjes zijn er al binnen gekomen. Er is al veel ingepakt, maar we hebben nog een aantal dagen voor de kerst!!!! Dus u mag nog steeds spulletjes brengen, weet u het nog? We vragen namelijk het volgende: sokken , lingerie, shampoo, geurtjes, persoonlijke dingen maar wel graag nieuw want wij maken er cadeautjes van. Voor wie vraagt u zich misschien af, het is bestemd voor de dames en heren in de opvangcentra. Veel van deze mensen zijn verslaafd of verslaafd geweest hebben vaak op straat geleefd, maar wonen nu bijna allemaal in internaten waar ze begeleid worden, de eerste stap is gemaakt. Het valt niet mee en het is elke dag vechten . Deze mensen bezoeken wij geregeld om de opgespaarde kleding te brengen die wij nog steeds verzamelen. Ze krijgen per week wat zakgeld maar dat is erg weinig. Stichting Take Care helpt hen met kleine dingen waar ze overigens erg blij mee zijn!! Ook voor hun is het kerst, daarom aan u deze oproep zodat wij ze een schouderklopje kunnen geven!! Helpt u ook mee, want zonder uw hulp kunnen wij niets uitdelen. Wilt u meer weten over onze stichting, belt u ons gerust op dan kunnen wij u het een en ander uitleggen. Toch willen wij alvast iedereen die aan ons gedacht heeft, heel hartelijk bedanken!!!! Wij houden u op de hoogte over de ontwikkeling omtrent de kerst actie!!!
november 2007	Het is fijn om zoveel reacties te mogen ontvangen. Wat een oproep teweeg kan brengen is geweldig. Maar we zijn er nog lang niet want we kunnen nog veel meer gebruiken. Wat de cadeautjes betreft zijn we al aardig op dreef maar we hebben er nog veel meer nodig, tweehonderd is niet niks dat beseffen wij heel goed. Gelukkig hebben we nog een aantal weken te gaan ! ! Weet u nog wat onze oproep was.? ? ? Met de december maand voor de deur wilden wij de mensen van onze doelgroep eens verrassen met iets leuks . Onze gedachten gaan uit naar kleine spulletjes, alles wel graag nieuw. Bijvoorbeeld sjaals, mutsen, handschoenen, deodorant, lekker geurtje, een kaarsje etc. U zult misschien denken wat een vreemde oproep. Maar als u eens wist hoe leuk en gaaf ze dit vinden,de reacties zijn altijd geweldig, dat kunt u van ons aannemen. Het is eigenlijk voor u toch best te doen om wat kleins te geven, want meestal ontvangt u zelf in de decembermaand wat extra’s. Door iets te geven waar een ander blij van wordt, wordt uzelf ook weer blij!!!! Wij als stichting doen dit van uit ons geloof omdat wij weten dat je voor deze groep mensen veel mag betekenen. God houdt van alle mensen, dat is toch geweldig nieuws, te mogen weten dat Hij niemand uit zal sluiten wie je ook bent wat je ook doet . Bij Hem is er geen onderscheid. Lieve mensen helpt u ons mee en laat ons verrassen zodat wij weer anderen kunnen verrassen ! ! Alvast bedankt. Het is weer december een donkere tijd. Voor sommige mensen is deze maand altijd een strijd. Laten wij denken aan deze mensen En hen met iets kleins het goede wensen. Het kan voor iemand een klein lichtpuntje zijn En wellicht verzachten die pijn. Geven vanuit je hart Dat maakt het zo apart. Wist u dat wanneer u deelt Er ’n mensenhart weer heelt Geweldig toch, te mogen weten Dat wij met elkaar deze mensen niet zullen vergeten.
oktober 2007	De december maand staat weer voor de deur er wordt weer veel geregeld over het hoe en wat gaan we doen, meestal wordt er gezocht naar goede oplossingen wat betreft het bezoek aan/van “familie”. Eigenlijk is het niet goed te begrijpen dat wij ons daar zorgen overmaken, maar het feit ligt daar, en vele zullen het met me eens zijn: het is elk jaar weer het zelfde luxe probleem. Wij als stichting willen daarom een beroep op u doen. Wilt u ons ondersteunen, tegemoet komen door ons te helpen. Zoals u inmiddels weet van onze stichting bezoeken wij regelmatig die mensen die geen of nauwelijks nog familie hebben, dit geldt natuurlijk ook voor in de decembermaand waar veelal naar gezelligheid wordt uit gekeken. Maar niet voor hun. Daarom willen wij iets extra’s voor ze doen, een aantal zitten in de opvanghuizen waar ze gelukkig wel een dak boven hun hoofd hebben en wat betreft het eten zitten ze ook ’n stuk beter als vorig jaar. Maar juist die gezellige, verrassende momenten die kennen ze niet, gewoon omdat ze er alleen voorstaan. Als u eerlijk bent en weet wat u allemaal wel kunt doen in de maand december, [daarom durven wij het u te vragen] kunt u best wat missen en een groot aantal dames en heren blij maken met een kleinigheidje. Want dan kunnen wij ze verrassen en een schouderklopje geven en laten weten dat er mensen zijn die wel aan hen denken. Onze gedachten gaan uit naar NIEUWE DINGEN !!! b.v. voor de heren : sokken, ondergoed,shampoo, deodorant , aftershave, etc. Voor de dames: sokken lingerie, shampoo, deodorant, een geurtje. Het hoeft allemaal niet zo duur te zijn. Wij pakken het voor u in en zorgen dat het rond de kerst op de juiste plaatsen komt. Mocht u niet weten om wie het allemaal gaat vertel ik even in het kort wie wij zijn. Stichting Take Care is een vrijwillige organisatie die al een paar jaar mensen helpt en begeleid die aan de rand van de samenleving leven. Zoals junks [ex] prostituees, daklozen, in en ronddom Rotterdam. Sinds de Keileweg dicht is gaan we naar de opvangcentra waar de meeste mensen die wij kennen hun intrek hebben genomen, waar ze leven en worden begeleid. Ze krijgen eten drinken en een klein bedrag aan zakgeld het is net genoeg om b.v. om sigaretten of kleine dingen te kunnen kopen. De kleding die wij voor ze verzamelen, wordt onder hen verdeeld. Daar zijn ze overigens nog steeds heel blij mee. Regelmatig gaan we op pad als we weer verzameld hebben. Daarnaast wordt er ook veel gebeden voor deze mensen, want onze stichting werkt vrijwillig en met vrijwilligers. Maar onze visie is GOD houdt van alle mensen en het is voor ons een opdracht om ook naar deze mensen om te zien. Zo proberen wij doormiddel van een stukje aandacht, gebed , kleding etc, er voor ze te zijn. Wij zien dat ze er blij mee zijn. Het is goed om te delen ook in de maand december waar alles draait om geven en gezelligheid. Hopelijk is onze oproep duidelijk en gaat u ermee aan de slag !!!!! verrast u ons eens. Zodat wij hun weer mogen verrassen. Alvast van harte BEDANKT. Mocht u vragen hebben dan staan wij u uiteraard graag te woord om u het een en ander toe te lichten.
januari 2007	Trouwe lezers, Langs deze weg willen wij iedereen hartelijk bedanken voor alle giften. Het was weer geweldig! Mede door u konden wij met de kerstdagen veel uitdelen. Het varieerde van persoonlijke verzorgingsartikelen tot aan financiële giften. Ook de C-1000 en modehuis DAAN hartstikke bedankt. De Groote Kerk heeft onze stichting opnieuw een groot bedrag geschonken. En laten we de Bakkerij v.d. Berg niet vergeten. Hartstikke gaaf! ! ! Al het geld dat binnen is gekomen gaan we zeker goed gebruiken. Gedacht wordt aan een gezellige avond met de dames b.v. naar de bioscoop. Daar zijn de meeste al in geen jaren geweest. De dames die in de internaten zitten krijgen wel wat zakgeld, maar niet zoveel. Laat staan dat er wat overblijft om eens naar de film te gaan. Maar onze gedachten gaan ook uit naar b.v. een kapsalon waar ze hun haar eens kunnen laten verzorgen. We zijn er nog niet uit, u hoort nog van ons wat het is geworden. De mensen waren verrast door de vele pakjes er was genoeg voor iedereen. In de kersttijd geven de mensen gewoonlijk wel wat extra’s. Het zou natuurlijk geweldig zijn als het daar niet bij bleef, want het is eigenlijk altijd wel nodig om deze mensen te blijven ondersteunen. Daarom vragen wij u om voor ons te blijven bidden zodat er ook daadwerkelijk een doorbraak gaat komen. Het is moeilijk voor de mensen die verslaafd zijn om er echt vanaf te komen en een heel nieuw leven op te gaan bouwen. De mensen die wij kennen en bezoeken doen hun best, maar wat ze eigenlijk nodig hebben is een geestelijke buddy die voor ze blijft bidden!!! Want God houdt van ieder mens, ongeacht de situatie waarin zij leven, verslaafd, dakloos, psychiatrisch patiënt, jong of oud: bij God is er geen onderscheid. Zou u uit de volgende namen iemand willen kiezen die u dan in uw gebeden kunt benoemen. Anita, Petra, Daisy, Gerda, Sandrine, Jessica, Annelies, Nancy, Patty, Anouska, Angy, Viola, Cobie, Margareta, Evelien, Brigitte, Marja, Robin, Giovanni, Jan, Frenclin, Frenkie, Gjose, Bas, Marlon, Joop , Jerry, Chester, Stanly, Ron. Achter elke naam zit een heel verhaal, maar als je een naam noemt weet God wie u bedoelt. Laten we erop vertrouwen dat gebed veel te weeg kan brengen als we maar blijven volharden. Dat is onze opdracht om voor ze te blijven bidden en ze telkens weer voor de troon van God te brengen. Ieder mens kampt met een verslaving hoe klein die ook is , maar God wil ons helpen om er goed mee om te gaan. Hij is liefde, laten we dat toch vooral niet vergeten. Liefde en vanuit deze motivatie willen wij u voor 2007 zegenen en u het aller beste toewensen. Nogmaals iedereen hartelijke dank voor alles. ! ! ! Wilt u meer weten over het wel en wee van onze stichting bel ons gerust, graag staan wij u te woord.
20 december 2006	Lieve mensen, wat heeft u ons weer verrast, elke keer weer opnieuw. De oproep was, denkt u met ons mee, en dat heeft uw gedaan.!!! Heel veel cadeautjes zijn er al binnen gekomen. Er is al veel ingepakt, maar we hebben nog een aantal dagen voor de kerst!!!! Dus u mag nog steeds spulletjes brengen, weet u het nog? We vragen namelijk het volgende: sokken, lingerie, shampoo, geurtjes, persoonlijke dingen maar wel graag nieuw want wij maken er cadeautjes van. Voor wie vraagt u zich misschien af, het is bestemd voor de dames en heren in de opvangcentra. Veel van deze mensen zijn verslaafd of verslaafd geweest en hebben vaak op straat geleefd, maar wonen nu bijna allemaal in internaten waar ze begeleid worden, de eerste stap is gemaakt. Het valt niet mee en het is elke dag vechten. Deze mensen bezoeken wij geregeld om de opgespaarde kleding te brengen die wij nog steeds verzamelen. Ze krijgen per week wat zakgeld, maar dat is erg weinig. Stichting Take Care helpt hen met kleine dingen waar ze overigens erg blij mee zijn!! Ook voor hun is het kerst, daarom aan u deze oproep zodat wij ze een schouderklopje kunnen geven!! Helpt u ook mee, want zonder uw hulp kunnen wij niets uitdelen. Wilt u meer weten over onze stichting, belt u ons gerust op dan kunnen wij u het een en ander uitleggen. Toch willen wij alvast iedereen die aan ons gedacht heeft, heel hartelijk bedanken!!!! Wij houden u op de hoogte over de ontwikkeling omtrent de kerst actie!!! Een “kindje” werd geboren Zodat niemand gaat verloren. Ook deze mensen mogen weten God, is jullie niet vergeten. “Hij”kent je verdriet en pijn al voel jij je nog zo klein “Hij” wil altijd dicht bij je zijn.!!
29 november 2006	De december maand staat weer voor de deur er wordt weer veel geregeld over het hoe en wat gaan we doen. Meestal wordt er gezocht naar goede oplossingen wat betreft het bezoek “familie”. Eigenlijk is het niet goed te begrijpen dat wij ons daar zorgen overmaken, maar het feit ligt daar en velen zullen het met me eens zijn: het is elk jaar weer hetzelfde luxe probleem. Wij als stichting willen daarom een beroep op u doen. Wilt u ons ondersteunen, tegemoet komen door ons te helpen. Zoals u inmiddels weet van onze stichting bezoeken wij regelmatig die mensen die geen of nauwelijks nog familie hebben. Dit geldt natuurlijk ook voor in de decembermaand waar veelal naar gezelligheid wordt uitgekeken. Maar niet voor hun. Daarom willen wij iets extra’s voor ze doen. Een aantal zitten in de opvanghuizen, waar ze gelukkig wel een dak boven hun hoofd hebben en wat betreft het eten zitten ze ook ’n stuk beter als vorig jaar. Maar juist die gezellige, verrassende momenten kennen ze niet, gewoon omdat ze er alleen voorstaan. Als u eerlijk bent en weet wat u allemaal wel kunt doen in de maand december, [daarom durven wij het u te vragen] kunt u best wat missen en een groot aantal dames en heren blij maken met een kleinigheidje. Want dan kunnen wij ze verrassen en een schouderklopje geven en laten weten dat er mensen zijn die wel aan hen denken. Onze gedachten gaan uit naar NIEUWE DINGEN !!! b.v. voor de heren : sokken, ondergoed, shampoo, deodorant , aftershave, etc. Voor de dames: sokken, lingerie, shampoo, deodorant, een geurtje. Het hoeft allemaal niet zo duur te zijn. Wij pakken het voor u in en zorgen dat het rond de kerst op de juiste plaatsen komt . Sinds de Keileweg dicht is gaan we naar de opvangcentra’s waar de meeste mensen die wij kennen hun intrek hebben genomen, waar ze leven en worden begeleid. Ze krijgen eten drinken en een klein bedrag aan zakgeld het is net genoeg om b.v. om sigaretten of kleine dingen te kunnen kopen. De kleding die wij voor ze verzamelen, wordt onder hen verdeeld. Daar zijn ze overigens nog steeds heel blij mee. Regelmatig gaan we op pad als we weer verzameld hebben. Daarnaast wordt er ook veel gebeden voor deze mensen, want onze stichting werkt vrijwillig en met vrijwilligers. Maar onze visie is: GOD houdt van alle mensen en het is voor ons een opdracht om ook naar deze mensen om te zien. Zo proberen wij door middel van een stukje aandacht, gebed , kleding etc, er voor ze te zijn. Wij zien dat ze er blij mee zijn. Het is goed om te delen ook in de maand december waar alles draait om geven en gezelligheid. Hopelijk is onze oproep duidelijk en gaat u ermee aan de slag !!!!! Verrast u ons eens. Zodat wij hun weer mogen verrassen. Alvast van harte BEDANKT.
22 mei 2006	Wat is het toch ontzettend gaaf dat er zoveel mensen zijn die reageren als je een stukje schrijft in de krant. Heel veel mannenschoenen zijn er inmiddels gebracht en daar zijn we erg blij mee. Ook heren kleding en dameskleding hebben we verzameld maar nog lang niet genoeg, want het is mooi weer en de winterkleding wordt vervangen door zomerkleding. Dus als u nog kleding heeft die u niet meer draagt en nog goed draagbaar is zijn wij er erg blij mee. Dit alles graag schoon gewassen en niet kapot. Graag willen wij ook iedereen bedanken die ons financieel steunt, want ook daar zijn we heel blij mee. Zonder uw steun kunnen wij niets uitdelen. Ook de diaconie Hervormde Gemeente Maassluis hartstikke bedankt voor uw gift. Het zal zeker goed besteed gaan worden. Verder blijven wij uw aandacht vragen voor het volgende. De persoonlijke verzorgingsspulletjes die de dames zo ontzettend waarderen, om die ook aan ons te geven. Vaak krijg je met verjaardagen producten die je toch niet gaat gebruiken en wij zijn er erg blij mee! Verder valt er nog te vermelden dat er binnen de stichting een bestuursverandering heeft plaats gevonden. Hasso en Marina Weeke hebben hun bestuursfunctie afgestaan aan twee nieuwe mensen die wij van harte welkom heten. Hasso en Marina blijven ons als vrijwilliger ondersteunen. Hasso verzorgt al vanaf het begin onze website, dat zal hij voor de stichting ook blijven doen. Ook blijven zij zeker een aanspreekpunt voor iedereen die iets te vragen heeft of wat dan ook. Daar zijn wij natuurlijk heel blij mee. Lieve mensen bedankt voor al die jaren trouwe steun, we hopen nog veel met elkaar te mogen samen werken. Barbera Keijzer wordt onze nieuwe secretaresse. Barbera steunt ons al vanaf het begin en kent ons werk als stichting als geen ander. We hopen dat ze het als fijn zal gaan ervaren, maar dat gaat vast lukken!! Matthijs v.d. Ree komt erbij als bestuurslid. Ook hij kent het werk van Take Care al vanaf het begin. Hij is jong en spontaan en dit kunnen wij zeker ook goed gebruiken. Een gezegende tijd bij de stichting. Na dit allemaal aan u te hebben geïnformeerd vragen wij u ernstig om ons te blijven ondersteunen met gebed, dit kunnen wij als stichting heel goed gebruiken, want daar hangt veel vanaf en is heel belangrijk.
25 maart 2006	Hallo lieve lezers, Hier weer eens een verslag van de afgelopen weken. Het waren deze keer hoofdzakelijk de bezoekjes aan de diverse zorgcentra in Rotterdam. Deze keer konden we de dames verrassen met veel persoonlijke dingen. Na de oproep in de krant van de vorige keer hebben veel mensen ons verrast met shampoo, bodylotion, deodorant enz. ook hadden we wat kleding bij ons. Met een aantal dames gaat het redelijk goed, ze doen hun best maar het valt niet altijd mee. Toch is het goed om te constateren dat ze er beter uit zien, de meeste zijn wat aangekomen en sommige zijn zelfs onder behandeling van een tandarts. De dames krijgen per week een klein bedrag aan zakgeld waar ze al hun persoonlijke spullen van moeten kopen. U begrijpt dat het niet al te veel is wat ze kunnen besteden. Daarom nogmaals de oproep om ons te blijven ondersteunen met uw bijdrage in welke vorm dan ook. Het is voor ons altijd weer een verrassing om te mogen ervaren dat u iedere keer gehoor geeft aan onze oproep. Hartelijk bedankt daarvoor namens alle dames die wij bezoeken. Ook Oma v.d Poel wordt goed bedacht. De afgelopen weken waren er veel spulletjes die wij bij Oma mochten brengen. Op dinsdagavond kunt u de spullen brengen voor al haar kindertjes, want woensdagmorgen gaan wij er altijd naar toe met spullen van de bakker maar ook met kinderkleding en kinderspeelgoed. Wilt u meer weten over onze stichting bel ons dan gerust, wij zijn bereid om het een en ander te vertellen.
11 februari 2006	Wij zijn weer in de verzamelfase beland en het is fijn om te weten dat u ons daarbij wilt helpen. Als we de volgende keer naar de opvangcentra’s gaan hopen wij de dames te kunnen verblijden met allerlei nodige spullen. Onze gedachten gaan uit naar persoonlijke spullen ter verzorging van zichzelf. B.v.: deo’s, shampoos, bodylotion ondergoed en sokken. Ook spijkerbroeken zijn altijd welkom ( niet al te grote maten). Met een aantal dames gaat het redelijk goed, ze zijn op weg om een ander leven te gaan leiden, met als doel om op zichzelf te gaan wonen. Laten we hopen dat dit gaat lukken. Wij proberen hen daarin te ondersteunen door hen positief te blijven benaderen en af en toe eens wat te brengen waar behoefte aan is. Uiteraard kunnen wij dit niet zonder uw hulp het maakt niet uit op wat voor manier, alles is welkom. Ook Oma v.d. Poel van het kinderopvanghuis is elke woensdag blij met de spulletjes die we haar brengen. Speelgoed, puzzels, fietsjes... Het komt allemaal goed van pas voor de kindertjes van Oma. Als u iets voor ons heeft en op dinsdagavond brengt dan nemen wij het op woensdag mee naar Rotterdam. Het wordt dus direct door gegeven en dat maakt ons werk wel uniek. Ook zijn wij samen met de voedselbank Maassluis nog steeds aan het sparen voor een bestelbus om alle spullen die worden aangeboden te kunnen vervoeren. Zo mochten wij deze week een mooie gift ontvangen van een mevrouw die kaarsen workshops heeft gegeven in de maand december. Helemaal geweldig zoiets! Hartelijk dank daarvoor!
21 januari 2006	Het was weer geweldig hoe u ons heeft geholpen met al die kleding. De opvanghuizen waar onze bekende dames van de Keileweg verblijven zijn er nog steeds blij mee. Maar ook de mensen die zich bij de voedselbank van Maassluis hebben aangemeld, mochten afgelopen zaterdag komen kijken of er kleding was die paste. Er zijn heel veel mensen geweest en er is ook heel veel meegenomen, wat voor hen prima uitkwam. Want kleding is duur genoeg. De kleding die over was hebben we naar de loods van “Hoop voor Albanië” gebracht. Nogmaals namens allemaal heel hartelijk dank! In april gaan we weer opnieuw verzamelen dus wilt u a.u.b. nu even geen kleding meer brengen. Er volgt vanzelf wel weer een oproep om te gaan verzamelen. Het werk van Take Care gaat wel gewoon door, zij het wat meer gericht op de zorgcentra waar de dames verblijven. Er zijn goede kontakten gemaakt. Wij hopen dat u ons zal blijven ondersteunen, zodat we de dames eens wat extra’s kunnen blijven geven. Dan denken we in het bijzonder aan ondergoed, sokken maar ook de persoonlijke verzorging in de vorm van shampoo, een deodorant of iets in die trant is van harte welkom. De dames krijgen wel zakgeld, maar daar kunnen ze niet alles van kopen tenslotte. Ze zijn altijd blij met een kleinigheidje. Een aantal woont, onder begeleiding, op zichzelf laten we hopen dat ze het gaan redden. Elk gebed is hard nodig want het blijft een moeilijke strijd en het is vaak een lange weg om te gaan.
7 januari 2006	Het werk van Take Care gaat nog steeds door, al is het op een andere manier. De kleding die we ontvangen wordt opgeslagen en een gedeelte wordt iedere week weggebracht naar de internaten (opvanghuizen) in Rotterdam. Dit zijn, zoals u misschien wel weet, huizen waar een aantal dames die verslaafd zijn worden begeleid. Met de bedoeling ze op de rails te krijgen, zodat ze een beter en ander leven kunnen gaan opbouwen. Dit valt overigens niet mee en kost heel veel tijd en energie. De dames zijn keer op keer blij met de kleding die we voor hen verzameld hebben, bij ieder bezoek wordt er druk gepast en gemeten. Met de feestdagen mochten wij ze verrassen met de cadeautjes die door u gebracht waren, wij hebben dat wat aangevuld met kleine artikelen zoals: deodorant, bodycrème, lippenstift enz. Ze waren heel verwonderd dat ze een cadeautje kregen en waren er erg blij mee. Dus u ook hartelijk dank voor uw bijdrage, het was een succes. Het was ook voor ons als stichting fijn om te horen dat diverse kerken in Maassluis aan ons gedacht hebben. In de maand december is er gecollecteerd en het geld wat er mee opgehaald is staat inmiddels op onze rekening. Dit geld zal worden besteed voor het aanschaffen van een bestelbus. In samenwerking met de voedselbank Maassluis sparen we nog even verder want een bestelbus moet ook verantwoord en verzekerd kunnen blijven rijden. We kijken er naar uit want een bus is erg hard nodig! Rest ons nog te vermelden dat we onze “leenbus” weer in hebben moeten leveren. Het was erg fijn dat we er al die maanden gebruik van mochten maken, onze dank is groot! Binnenkort wordt er weer een kledingbeurs georganiseerd voor de cliënten van de voedselbank, u kunt daarvoor uw kleding weer brengen op het vertrouwde adres. Kleding voor mannen, vrouwen, kinderen maar misschien heeft u ook nog wel wat speelgoed waar toch niet meer mee gespeeld wordt, ook dat is welkom. Verder willen wij van de gelegenheid gebruik maken om iedereen die ons het afgelopen jaar heeft ondersteund, in wat voor vorm dan ook, hartelijk te bedanken. Het was geweldig. wij hopen dat u ons ook komend jaar wilt blijven ondersteunen met kleding, financiële giften en niet in de laatste plaats met uw gebed. Wij van Take Care zijn er heel blij mee maar ook de mensen van onze doelgroep.
4 december 2005	Even wat bij praten betreffende het wel en wee van onze stichting en van onze werkzaamheden. De afgelopen weken is er weer heel wat kleding bezorgt. Onze voorraad is behoorlijk groot daarom willen wij u vragen om even geen kleding meer in te leveren. Er is genoeg om enkele weken te overbruggen. Wat we u wel willen vragen is het volgende: zou u met ons de dames en heren die in Rotterdam in de opvang huizen en internaten verblijven eens willen verrassen met de kerstdagen????. Het zou ontzettend leuk zijn als u een klein cadeautje bij ons zou willen inleveren. We denken voor de dames aan b.v. een leuk bling bling sieraadje, een lekkere deodorant of iets lekkers te snoepen. Voor de heren b.v. sokken, een leuke aansteker of een aftershave. Vorig jaar heeft u ons enorm verrast, het zou leuk zijn als het dit jaar ook weer zou lukken om deze medemensen te verrassen met een klein presentje. Uiteraard mag u er ook een persoonlijke wens bij doen. Afgelopen week mocht een van onze vrijwilligers wat vertellen over stichting Take Care, ze was uitgenodigd bij een ouderenmiddag in “de Schans”. De mensen waren geïnteresseerd en er werd spontaan gecollecteerd, waar we erg blij mee zijn want € 100,- op zo’n middag te mogen ontvangen is voor ons een verrassing. Nogmaals dank daarvoor! Ons werk gaat door, hoe dan ook. De dames die in de opvang zitten zijn altijd blij met de kleding maar ook met de gekregen make up van drogisterij Minerva, die altijd aan ons denkt, bedankt! De zaterdagavonden zijn nog niet zo druk maar toch ontmoeten we altijd wel enkele mensen van onze doelgroep. Waar de grote groep van de Keileweg zich ophoudt weten we niet maar we hebben de indruk dat men over heel de stad is verdeeld. We blijven er op vertrouwen dat God ons zal blijven helpen met een goede invulling van deze avonden.
20 november 2005	U bent waarschijnlijk wel nieuwsgierig naar de opbrengst van de C1000 spaaractie. Het was weer geweldig! Met uw hulp mochten we afgelopen week 65 pakketten ophalen bij de C1000 supermarkt. De medewerking die we mochten ervaren was weer heel fijn, dus graag volgend jaar weer. Het waren er weer heel veel. Alle gezinnen in Maassluis die bij de voedselbank staan ingeschreven werden deze week verrast met zo’n gaaf pakket. Ook bij het sociaal pension “ het klooster” hebben we voor alle bewoners een pakket kunnen afgeven. De actie kunnen we zeer geslaagd noemen. Ook de mensen die altijd aan ons denken en ons financieel ondersteunen willen wij deze keer eens hartelijk bedanken. Een flink aantal sokken en ook ondergoed is er voor gekocht want dit is altijd hard nodig. Afgelopen zaterdagavond zijn een aantal vrijwilligers Rotterdam weer ingetrokken. Ook deze keer was het rustig. De mensen die in de Pauluskerk verbleven waren erg blij met de spullen die we daar mochten uitdelen. De meeste kennen ons al en komen dan ook direct vragen om wat te eten of wat kleding. Deze broodpakketten worden ons beschikbaar gesteld door bakkerij v.d.Berg, zij ondersteunen ons d.m.v. broodjes, eierkoeken, krentenbollen en andere lekkere dingen. Ook sociaal pension het Klooster in Maassluis krijgt een deel van het brood en soms ook wel eens een verrassing zoals ook afgelopen zaterdag. Er waren 2 dozen gebak voor de bewoners waar ze uiteraard erg blij mee waren. Zoals u leest er is volop beweging bij stichting Take Care. Wij vragen u om deze om ons te ondersteunen met uw gebed want dat blijft hard nodig.
13 november 2005	Dit keer even iets anders als een andere keer. We mochten afgelopen week een brief ontvangen van iemand die we nu al twee jaar lang geregeld ontmoeten. Hij zit op dit ogenblik in Ossendrecht en heeft blijkbaar de tijd kunnen vinden om ons een brief te schrijven. Wij hebben zijn toestemming om deze brief in de Schakel te laten plaatsen. Het is altijd fijn om iets te mogen delen over het werk van Take Care. Het is heel bijzonder om dit werk met een aantal vrijwilligers te mogen en kunnen doen. Ook al is het soms erg moeilijk, daarom zijn wij erg blij met zo’n bemoedigende brief. De afgelopen weken waren rustig, wat betreft de invulling voor de zaterdagavond die is nog niet helemaal duidelijk. We proberen om ons plekje te hervinden. Op dit moment hebben we genoeg kleding in voorraad dit komt omdat u ons de afgelopen weken zo ontzettend heeft geholpen.
6 november 2005	Even bij praten over het wel en wee van Take Ccare. Zaterdagavond hadden niet veel geluk. Buiten de zwervers rondom de Pauluskerk hebben we niet één van onze “bekenden” gezien. Het was wel wat kouder als de vorige keren misschien was het daarom wel wat rustiger, we weten het niet. Het eten en drinken dat over was hebben we bij de Pauluskerk uitgedeeld, waar de mensen erg blij mee waren. De kleding die we hebben ontvangen hebben we weer naar de diverse opvanghuizen in Rotterdam gebracht. Ook Oma v.d.poel was in haar nopjes met de door ons afgeleverde kinderkleertjes. Zoals u leest wordt alles goed verdeeld en komt alles op de goede plekken terecht. Wilt u deze week met ons mee bidden dat we de mensen van de doelgroep mogen blijven ontmoeten. Het blijft voor de vrijwilligers van Take Care een goede gewoonte om op zaterdagavond op pad te gaan, om zo de medemensen die aan de rand van de samenleving balanceren te ontmoeten en te helpen daar waar kan.
30 oktober 2005	Hallo trouwe lezers, we beginnen maar direct om u te bedanken want het is geweldig hoe u op het stukje van vorige week heeft gereageerd. U heeft ons financieel verrast waardoor wij weer bemoedigd zijn om door te gaan met het werk wat wij mogen doen. De afgelopen week hebben wij opnieuw veel kleding weg mogen brengen naar de diverse opvangcentra in Rotterdam. Er werd ons verzekerd dat de dames en heren er heel dankbaar voor zijn en dat er iedere keer wordt uitgekeken naar een nieuwe zending. Ook Oma v.d.Poel hebben we blij kunnen maken met brood van bakkerij v.d.Berg en kinderkleding die we van u mochten ontvangen. A.s. zondag is oma jarig, 79 jaar wordt ze, ze hoopt nog heel lang door te kunnen gaan met ”haar”kindertjes. Het is een vreugde om te zien hoe goed het haar nog afgaat. Het is een engel met een groot liefhebbend hart, die weet dat God haar helpt bij alles wat er op haar pad komt. Wij wensen haar heel veel zegen en een heel gezellige dag toe. Het was zaterdagavond nogal rustig in Rotterdam daardoor waren er flink wat eierkoeken en krentenbollen over. Die hebben we toen bij de Pauluskerk afgegeven, waar zo’n 60 tal mensen verbleven. Het was nog steeds zomers van temperatuur waar wij als vrijwilligers erg dankbaar voor zijn. U moet weten dat wij in de ± 2 jaar dat wij dit werk op zaterdagavond doen wij slechts 4 avonden met regen hebben gehad. Het was wel eens erg koud en het stormde wel eens hard, maar regenen deed het haast niet op zaterdagavond in Rotterdam. Op straat raakten we in gesprek met een tweetal jonge mannen die ons vertelde dat ze te veel alcohol gebruikten en dat ze besefte dat dit verkeerd was. Zei vroegen ons ”Waarom doen jullie dit, zo midden in de nacht, met een boodschappenkar vol met eten en drinken die mensen opzoeken waar de meeste met een grote boog omheen lopen? ”. We vertelde dat wij Christen zijn en dat Jezus ons heeft opgeroepen om je naaste lief te hebben, en dat wij proberen dit ook in praktijk te brengen door mensen op te zoeken die om wat voor reden dan ook niets hebben en daardoor op straat leven. Ook vertelde wij dat we deze groep mensen ondersteunen met kleding, schoenen enz. Ze vonden het heel bijzonder en vertelde ons dat zij Hindoes waren. Het was goed om zo van gedachte te wisselen en God daarin centraal te stellen. Na het gesprek hebben we het boekje “Hij deed het ook voor jou” aan deze jonge mannen gegeven. Ze zeiden dat ze het zeker zouden gaan lezen en dat ze er nog op terug kwamen. Zo is niet één zaterdagavond voor niks geweest want als je dit mag delen met anderen wordt je blij van binnen. Wij mogen weten dat God verder gaat met een ieder die de deur van zijn hart open zet. Wilt u zo met ons mee bidden voor deze twee mannen maar ook voor alle mensen waar over wij u in onze stukjes hebben verteld.
23 oktober 2005	Wat is het nog steeds een heerlijk weer, het zijn temperaturen waarbij je aan het voorjaar moet denken i.p.v. het najaar. Dat is boffen voor ons maar ook voor de mensen van onze doelgroep. Maar het gaat toch een keer gebeuren dat het weer omslaat en de temperatuur daalt naar winterse waarden. Het was weer druk afgelopen zaterdagavond in het centrum van Rotterdam. Wij hebben geleerd in de afgelopen weken om tussen al die mensen de daklozen, junks en straatprostituees te ontdekken. Het contact is dan gauw gelegd. Iedere week ontmoeten we wel een “oude” bekende. Ze reageren allemaal positief. De meest gehoorde opmerking is: ”Jullie hier? Dat had ik nooit verwacht, maar wel fijn dat jullie er weer zijn”. De gesprekken die dan volgen zijn positief en bemoedigend. We merken wel uit de verhalen dat deze groep erg wordt opgejaagd en dat er ook heel wat zijn opgepakt. Hetgeen wat ze doen gaat daardoor nog meer in het geniep en het verspreid zich door alle wijken van Rotterdam. De vraag of we er altijd zijn op zaterdagavond hebben we bevestigend beantwoord. Zo proberen wij onze contacten weer op te bouwen. We zien en weten dat het weer vertrouwd gaat worden. We ervaren dat de mensen die we daar ontmoeten het feit dat wij er weer zijn aan elkaar doorgeven. De vrijwilligers van stichting Take Care hebben laten weten dat ze zich willen blijven in zetten om op deze manier hulp te verlenen aan mensen die het zo hard nodig hebben, dit is iets om blij van te worden!! Wat betreft het verzamelen van kleding gaat het goed, er komt nog steeds van alles binnen. Maar financieel zou het wel wat beter kunnen. We begrijpen dat het voor iedereen dure tijden zijn, toch willen wij u vragen om ons ook hierin te blijven ondersteunen. De benzine, het eten en drinken enz. kost iedere week een behoorlijk bedrag. Elk bedrag is van harte welkom want alle beetjes helpen. Kent u het stukje uit Mattheus 25:35? Waarin Jezus ons vraagt of wij Hem te eten hebben gegeven toen Hij honger had. Wel dit stukje leert ons dat we moeten blijven zorgen voor hen die het nodig hebben. En dat het nodig is ervaren wij elke week weer opnieuw.
16 oktober 2005	Wat is het toch gaaf dat mensen met je mee denken. Zo ook afgelopen week. De leerlingen van het Accent College in Vlaardingen hebben voor de mensen van onze doelgroep koekjes, kleine cakejes en boterkoeken gebakken. Zaterdagavond hebben wij ze uitgedeeld samen met de pakketten die we bij ons hadden. De mensen waren verrast en vonden het heel bijzonder dat dit voor hen gedaan was. Ook sociaal pension "Het Klooster" in Maassluis en een dagopvang voor junks, daklozen en straatprostituees in Rotterdam deelden mee in de bakvreugde. U begrijpt, er was een hoop gebakken en wij kunnen u vertellen dat het allemaal heerlijk smaakte. Een geslaagde actie dus! Jongens en meiden: hartstikke bedankt namens iedereen die ervan gesmuld heeft. Voordat we zaterdagavond op stap gingen hebben we eerst gebeden en God om Zijn liefde en kracht gevraagd. Maar bovenal om de nabijheid van de Heilige Geest. Hij maakt bekwaam, geeft bescherming en voorziet in dat wat nodig is. Dat geldt voor ons als stichting maar ook voor de mensen van onze doelgroep. We hebben het ook mogen merken zaterdagavond. Er is geen sprake van een bedreigend gevoel, maar eerder een gevoel van respect van mensen naar ons toe. Het is geweldig om dat te mogen ervaren. Het was een nuttige avond met ontmoetingen van zowel oude bekende als een aantal nieuwe gezichten. Nadat we op en neer hadden gelopen rondom de Westersingel en de West Kruiskade, kwamen we in gesprek met een nog jonge zwever. Hij vroeg om een euro waarop wij hem antwoorden dat wij geen geld bij ons hadden maar wel wat te eten en drinken. Hij zei dat hij nog niet had meegemaakt dat mensen hem zomaar een heel pakket met eten en drinken gaven. Hij was wel geïnteresseerd in ons "werk en zodoende hebben wij hem kunnen vertellen "van waaruit en waarom wij dit doen. Aan het eind van het gesprek hebben we hem een bijbeltje en een kaartje van "de Hoop" ,een verslavingskliniek in Dordrecht, mogen geven. Het is en blijft hun keuze om te bellen voor een intake gesprek. Maar wij kunnen bidden of God hun hart wil aanraken en wil helpen met Zijn kracht. De jongeman vroeg: "Hoe vaak zijn jullie hier?”. Wij zeiden: "elke zaterdagavond rond 22.30 uur". "Nou tot volgende week dan maar", zei hij met een glimlach rond zijn mond. Elke week is het weer een avontuur om het evangelie te vertellen aan mensen die aan de rand van de samenleving staan. Maar het is ook goed om het niet alleen bij woorden te laten, maar ze met daden te ondersteunen. Een stukje aandacht, een praatje, een pakketje dat is wat de vrijwilligers van Stichting Take Care met elkaar doen. Maar daar hebben wij uw hulp iedere week erg hard bij nodig. Daarom ook deze week de oproep voor kleding, schoenen, jassen, truien maar ook sokken en ondergoed komen goed van pas. Graag de kleine maten voor de vrouwen, voor de mannen mag het ook iets groter zijn. Ook financieel worden we gedragen door giften, dus aan u de vraag of u ons ook op dit gebied wil (blijven) ondersteunen. Zeker niet in de laatste plaats vragen wij uw gebed voor de vrijwilligers van Stichting Take Care maar ook voor al die mensen die we al ontmoet hebben tijdens onze werkzaamheden.
17 september 2005	Afscheid nemen doet altijd pijn, zo ook afgelopen dinsdagavond. De Keileweg is nu echt gesloten, met veel mediavertoon. Er werd wat afgefilmd en gefotografeerd. Niet iedereen was daar zo blij mee. Een aantal dames hadden zich verstopt achter grote brillen, sjaals of hun handen. Dit allemaal om niet herkend te worden op de televisie of in de krant. Maar er waren ook dames die wel een interview gaven en zich lieten filmen. Zij benutten dat moment om hun ongenoegen te uiten, wat ook wel weer te begrijpen was. Wij van Stichting Take Care waren er ook. We namen afscheid, wisselden wat adressen uit en beloofden de dames te blijven op zoeken waar ze zich ook zouden bevinden. Het zal voor ons zeker niet makkelijker worden, maar wat wij beloven gaan we ook doen. Een aantal zorgcentra’s en opvanghuizen hebben ons benaderd met de vraag of zij gebruik mogen maken van hetgeen wij zoal doen. Er blijft ook een groep die tussen wal en schip gaat vallen, en die willen wij uiteraard blijven helpen. We moeten zien hoe dat zich gaat ontwikkelen. Op de avond van het sluiten van de Keileweg hebben we een groep veldwerkers mogen ontmoeten die net als wij, maar dan op donderdagavond, de straat op gaan. Het was hartverwarmend en bemoedigend. We hadden wel van elkaar gehoord maar elkaar nog nooit gezien. We kwamen tot de conclusie dat God ons zegent en dat Zijn werk door zal gaan. We kunnen elkaar tot hand en voet zijn, daar geloven we in. Omdat zij op donderdag en wij op zaterdag de straat op gaan was het zeker geen toeval dat we op dinsdag elkaar zagen. Afgelopen zaterdag waren wij uitgenodigd bij een startdag van de “ Groote Kerk” in Maassluis. Een schitterend programma waarbij jong en oud zich prima hebben kunnen vermaken. Wat geweldig dat Stichting Take Care zich daar kon presenteren en dat we mochten vertellen over wat we allemaal doen. We kregen te horen dat de opbrengst van deze dag bestemd zou zijn voor Take Care. Nou, wij houden u op de hoogte. Iedereen die geknutseld, gestept of wat dan ook heeft gedaan: hartstikke bedankt! Het was supergaaf!!
10 september 2005	Er valt veel te vertellen over het gebeuren rondom de Keileweg in Rotterdam. Iedere dag staat er wel iets in de krant, zowel positief als negatief. Ook op de televisie wordt er zo nu en dan aandacht aan besteed. Lieve mensen geloof niet alles wat de media u vertelt, want ze willen alleen kwijt wat zij “hot” nieuws vinden. Niet iedereen is echt bewogen met deze mensen, het zijn tenslotte toch maar daklozen, prostituees enz. Gelukkig zijn er ook mensen die zich wel in hun lot interesseren. Zo ook Stichting Take Care met zijn vrijwilligers. De Keileweg mag nu dan dicht zijn, maar de mensen die zich daar 's avonds en 's nachts bevonden zijn niet in één keer verdwenen. Ze zwerven nu overal en worden doorlopend opgejaagd. Een aantal zitten in de zorgcentra maar een heel stel ook niet. Ook Den Haag wordt voor een aantal een optie. U begrijpt dat het nog steeds hartstikke hard nodig is om deze mensen te blijven helpen, waar dan ook. Stichting Take Care gaat daarom ook door met het werk onder de mensen van deze doelgroep. Onze oproep v.w.b. kleding, schoenen en uiteraard uw financiële ondersteuning blijft onverminderd van kracht!. Nog even bijpraten over afgelopen zaterdagavond (onze laatste op de Keileweg). We hadden verwacht dat het heel stil zou zijn; niet dus. Natuurlijk waren er minder, maar wat wil je met een overmacht aan blauw op straat. Het was vast de veiligste plek van Rotterdam en waarschijnlijk van heel Nederland. Iedereen werd benaderd en gecontroleerd, maar hoewel het rondom onze auto’s redelijk druk was, lieten ze ons met rust, mooi toch!! Deze keer hadden we heel veel lekkers bij ons: mandarijnen, broodjes, eierkoeken, krentenbollen, chocolade, toetjes en fruit uit een flesje. Dit konden we allemaal uitdelen dankzij u. Een initiatief van mevr. Quik om alle zegels en niet volle spaarkaarten van de AH zomeraktie in een doos te verzamelen, was een groot succes. Wij waren dankbaar verrast om in totaal 27 kaarten van € 5 te kunnen besteden bij Albert Heijn. Daar konden wij wel wat mee. Iedereen van harte bedankt voor het sparen van de kaarten en zegels. Vele tevreden, blije gezichten bij het uitdelen en ook waardering dat wij er al die zaterdagavonden voor hen waren. Iedereen zei:”We hopen jullie gauw weer te zien ook al is het op een andere plek”. Het was heel speciaal om te zien en horen hoe ze over ons dachten. Flink wat handen geschud en dikke kussen ontvangen. Waarom schrijven we dit nu, wel omdat de waardering en de kussen ook voor u zijn want zonder uw steun, in wat voor vorm dan ook, kunnen wij dit werk niet blijven doen. Het was al met al een vreemde avond met verdriet in ons hart maar ook met de wetenschap dat Gods werk door zal gaan. Wij vertrouwen erop dat Zijn plan voor ons klaar ligt. Verschillende opvangcentra hebben ons al benaderd. Maar in wat voor vorm het zich zal gaan ontwikkelen weten we nog niet precies. Het veldwerk zal in ieder geval ook doorgaan want er is nog zoveel te doen voor onze naaste. Zijn Liefde te mogen uitdragen is super gaaf en noodzakelijk, want ieder mens is gelijk in de ogen van onze Hemelse Vader. Laten we daarom omzien naar de mensen die het zo hard nodig hebben. U hoort nog van ons hoe het allemaal zal gaan worden. Steun ons met uw gebed zodat wij Zijn stem mogen verstaan in het zoeken naar goede oplossingen.
3 september 2005	Het was me het weekje wel! Wat er in een week al niet kan gebeuren. U kent vast de uitdrukking wel ’’met de handen in het haar zitten” oftewel: hoe nu te handelen. Gelukkig hoeven wij, de vrijwilligers van Take Care, niet alles alleen te doen want wij weten dat onze Hemelse Vader zorgt!. Ook als de situatie uitzichtloos lijkt. Nou zo’n dag was afgelopen dinsdag. Al heel vroeg op bezoek naar Den Haag. Zoals u weet bezoeken we als het enigszins kan ook iemand op in de gevangenis, zo ook die ochtend. We hadden van te voren nooit gedacht zo snel weer buiten te staan. Met stomheid geslagen konden we de jongenman na ’n half uur meenemen want hij werd per direct ontslagen, grapje dachten we. Nee dus, realiteit!!! Daar sta je dan buiten met al je bezittingen maar geen cent op zak. Wat doe je dan? Zeg je sorry maar we zetten je wel in Rotterdam af, in de wetenschap dat hij direct weer terug gaat naar de plaats des onheils. Nee dus. Dan maar eerst naar huis en ’n lekker bakkie zetten om vervolgens na te denken over hoe nu te handelen. De hele morgen aan het bellen geslagen. Nergens maar dan ook nergens was er plek om iemand te plaatsen. Ja, ook dat is Nederland, daar zijn we nu wel achter. Natuurlijk realiseren wij dat hij niet de enige is, maar toch is het te gek voor woorden dat alles wat in gang was gezet in de gevangenis met hulp van een maatschappelijke werkster, nu weer tervergeefs was geweest. Al deze papieren liggen dus nu nog bij haar op het kantoor(zij wist overigens niets van zijn ontslag). Logisch toch dat je weer in het zelfde kringetje terecht komt. Dat konden wij niet accepteren. Na heel veel bellen door een aantal vrijwilligers werd er aan het eind van de dag een plekje gevonden per direct bij een Christelijke opvangtehuis voor verslaafden, n.l.” Horeb” op de Veluwe. Het was echt een geschenk uit de hemel, want het was ontzettend spannend. Overal kregen we hetzelfde antwoord: "Het is vol, je komt op de wachtlijst, wachttijd ongeveer 6 maanden". ‘s Avonds op pad naar Beekbergen, uiteraard zal het een heel moeilijke tijd gaan worden voor hem, maar laten we voor hem blijven bidden. Nog even terug komend op de vraag naar driewielertjes. Het was weer verassend om te mogen ervaren dat u daar op gereageerd heeft: 3 stuks zijn er gebracht. Omaatje v.d Poel en al haar kindertjes zijn er ontzettend blij mee. Dankbaar werd er direct gebruik van gemaakt. Mocht u er thuis nog een over hebben dan zijn wij er erg blij mee. Dan zijn we nu bij de zaterdagavond aangekomen. We hadden kleding gekregen van het tweedehands winkeltje aan de Noordvliet, heerlijk al de kleine maatjes BEDANKT!. Het was een onwerkelijke avond, heel veel politie op de straat iedere auto werd aangehouden en genoteerd, wat tot ergernis leiden bij de dames. Want officieel is de Keileweg nog open, maar met zoveel blauw op straat was de spanning merkbaar groot. Na met wat dames te hebben gesproken waren we in ieder geval wat wijzer geworden. Conclusie: het verplaatst zich naar wijken in de stad maar ook naar b.v. Den Haag. Lieve mensen wij zijn geen politici, maar dit beleid slaat nergens op. Het liefst zouden ze willen dat het probleem zich zou oplossen in het niets, maar dat gaat niet lukken. Alleen door een wonderbaarlijke verandering en met hulp van heel veel lieve mensen, die ze accepteren en stimuleren, zal er echt iets veranderen. Maar daar gaan we niet over. Wat wij doen en blijven doen komt omdat God onze stimulator is en door Zijn genade en liefde mogen wij het werk van Take Care blijven uitdragen. Blijft u a.u.b voor ons op de bres staan door ons te steunen met kleding en giften.
20 augustus 2005	Toen we deze zaterdagavond aankwamen op de Keileweg, stonden er al verschillende mensen op ons te wachten. Er reden ook heel wat potentiële “klanten” rond. Dit zal wel komen omdat de scholen weer begonnen zijn in onze regio. We hebben een aantal “nieuwe” straatprostituees ontmoet. Met “nieuw” bedoelen we dames die we nog niet eerder op de Keileweg gezien hebben. Ze waren heel verbaasd dat wij er stonden en onze spullen daar uit deelden. Ook waren ze heel verrast en blij dat wij eten en drinken voor hen hadden. Al met al was het een drukke avond. Zo rond 24.00 uur was alles op en konden wij met een goed en dankbaar gevoel terug naar huis rijden. Dankbaar naar onze Hemelse Vader die ons voorziet van wijsheid en kracht, ons beschermt en bemoedigt keer op keer. Uiteraard gaat onze dank ook uit naar al die mensen die ons sponsoren en op wat voor manier dan ook ondersteunen. Ons werk bestaat niet alleen uit het bezoek aan de Keileweg op zaterdagavond, maar door de week vinden er allerlei andere bezoeken plaats. We gaan dan in Rotterdam bij diverse opvanggelegenheden voor daklozen, verslaafden en straatprostituees langs . We delen daar voornamelijk kleding en schoenen uit maar ook wel eens een eierkoek of een krentenbol. Ook bezoeken we één keer per week de kinderopvang van Oma v.d. Poel in spangen. Deze vorm van kinderopvang wordt niet gesubsidieerd, waardoor Oma heel blij is met het brood, de kleding en het speelgoed wat wij daar dan brengen. Nu heeft Oma gevraagd of wij niet iets bijzonders voor haar kindertjes willen doen. Een heleboel van haar kindertjes komen uit gezinnen waarvan één of beide ouders verslaafd zijn, maar ook kinderen uit minder bedeelde gezinnen. Deze kinderen zijn gek op driewieler fietsjes. Oma heeft er op dit moment maar 1 en er zijn ongeveer 12 kinderen die dan allemaal op dat ene fietsje willen fietsen. U begrijpt het dilemma! Nu luidt de vraag: als u een driewieler fietsje heeft, dat nog goed is en waar u niets meer mee kunt, zou u dat dan bij ons willen afgeven. Dan zorgen wij dat het bij Oma en haar kindertjes komt. Ook deze week weer de oproep voor kleding, schoenen, plastic tasjes enz. Wilt u er bij de kleding a.u.b. op letten om géén grote maten af te geven. Wij kunnen daar namelijk niets mee doen. De dames en heren van onze doelgroep zijn nogal mager dus groter dan maat 36-38-40 is niet nodig. Wij zijn overigens nog steeds op zoek naar een ruimte om daar onze winterkleding en ander spullen in op te slaan en te verwerken. Wilt u met ons meedenken en als u iets weet het ons laten weten? Financieel gaat het wel goed (dankzij u allen) maar we kunnen nog wel een financiële oppepper gebruiken voor onze spaarpot vanwege de bestelbus, die we zo hard nodig hebben.
13 augustus 2005	De scholen zijn weer begonnen, iedereen is weer thuis. Maar dat geldt niet voor ”iedereen”. Want er zijn helaas nog genoeg mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, geen eigen huis hebben. Deze mensen; verslaafden, daklozen en straatprostituees, ontmoeten wij op zaterdagavond rondom de Keileweg in Rotterdam. Door verschillende omstandigheden is deze situatie voor hen ontstaan. Ze zijn dakloos geworden en komen steeds verder in de problemen, raken verslaafd aan drank en/of drugs en zien dan geen uitweg meer. En het verlangen naar een eigen ”huis” is al lang opgegeven. Maar de vrijwilligers van Stichting Take Care, geloven dat er voor iedereen een nieuw, beter leven klaar ligt. Met hulp van onze Hemelse Vader is alles mogelijk. Het Woord leert het ons: we mogen voor alles bidden en geen enkel gebed blijft ongehoord. Natuurlijk hebben wij daar uw hulp bij nodig in wat voor vorm dan ook. U kunt voor ons bidden, zodat we telkens bemoedigd mogen worden en daardoor versterkt op pad mogen gaan. Maar ook uw kleding, schoenen e.d. kunnen we enorm goed gebruiken. Financieel zijn we ook afhankelijk van giften die u ons toevertrouwd. Lieve mensen blijf ons ondersteunen, want zij zijn u er dankbaar voor. Dit merken wij elke keer weer. Deze week werd de penetentiaire inrichting in Scheveningen bezocht. We mochten één uur op bezoek komen. De persoon die wij bezochten was zichtbaar blij dat wij ons aan ons woord hadden gehouden. Wij werden gescreend en gefouilleerd voordat wij naar binnen mochten. Er mocht niets mee naar ”binnen”, alleen wat kleingeld. Daar zaten we dan in een afgesloten ruimte met bewakers die toezicht hielden. Vreemd om zo beknot te worden in je vrijheid en we realiseerde ons dat wij als bezoekers na één uur wel weer naar buiten mochten. De kleding en schoenen voor de persoon in kwestie hadden we af moeten geven en zou na controle aan hem doorgegeven worden. Je mag behalve kleding en schoenen dus niets invoeren ook geen eten of drinken zelfs geen tijdschriften of boeken behalve……….., een bijbel. Nou die nemen we de volgende keer uiteraard mee. Toch wel bijzonder: het boek der boeken heeft zelfs in een gevangenis een goede naam. Het was een ontspannen uurtje van beide kanten. Wij beloofde contact te blijven houden. Met een dubbel gevoel verlieten wij de gevangenis. Blij dat hij nu een dak boven zijn hoofd heeft en 3x per dag eten krijgt maar ook dat hij daar nu veilig is. Op straat heeft hij al zoveel rottigheid mee gemaakt. Wij hopen en bidden dat dit een keerpunt in zijn leven mag gaan worden. Uw steun is hard nodig dat zult u begrijpen. Daarom aan u onze oproep: wees barmhartig! voor hen die leven aan de rand van de samenleving.
30 juli 2005	Een aantal van ons is niet op vakantie geweest daarom konden we in de afgelopen periode toch iedere zaterdagavond naar de daklozen, junks en straatprostituees op de Keileweg in Rotterdam. Er waren en zijn een aantal vrijwilligers heerlijk op vakantie, dat moet ook kunnen tenslotte. Zaterdagavond was er voldoende kleding om uit te delen er was voor iedereen wel iets. Ook eten en drinken was er genoeg. Heel vaak horen we dat ze het zo goed vinden dat we er iedere week zijn en dat we iedere keer opnieuw van die goeie en lekkere spullen bij ons hebben. Wij op onze beurt vertellen ze dan, dat wij het niet alleen kunnen en dat we door heel veel mensen uit Maassluis en omstreken op allerlei manieren gesteund worden. De mensen die bij onze auto’s komen zijn er ontzettend blij mee. Zo ook afgelopen zaterdagavond. Het was weer een bijzondere avond met een knipoog van onze Heer. Waarom?, Dat zal ik u vertellen. De week hiervoor spraken we met een jongen die ons vertelde dat al zijn persoonlijke bezittingen waren gestolen. Hij sliep in een kraakpand en had daar zijn bezit verstopt in een rugzak en die was weg! Opgewonden vertelde hij het hele verhaal. "Ja", zeiden wij, "zo voelt het dus als iemand je besteelt". Hij begreep wel waar wij op doelden. Wij beloofde om ons best te doen om voor hem een andere rugzak te vinden. "Nee", zei hij dat wil ik niet hoor, "ik jat er wel één". "Kijk", zeiden wij, "dat is nou juist niet de bedoeling, wacht nou maar af!" Tja, je zegt wel eens wat, maar kan je dat ook waar maken? De hele week verzamelen wij van alles en het is altijd afwachten wat er gebracht wordt. Wij hebben er geloof voor dat God ons helpt en dat Hij voorziet in dat wat nodig is. Wonderlijk zoals dat in de praktijk gaat. Want op een dag hing er aan de voordeur, u raad het al, een zwarte spiksplinternieuwe rugzak. Zulke dingen bemoedigen ons enorm. Zaterdagavond hebben we hem gevuld met sokken en ondergoed gegeven aan de jongeman die dus niets meer had. Hij was zeer verbaasd en verlegen zeker nadat wij hem verteld hadden hoe de rugzak daar ineens was. Zo zorgt God voor ieder mens, Hij kent al onze noden. Geweldig toch! Zo gaat onze dank uit naar Hem maar ook naar alle lieve mensen, anonieme gevers en bidders die met ons meeleven en bewogen zijn.
9 juli 2005	Het was deze avond rustig op en rond de Keileweg in Rotterdam. Wanneer wij met onze auto’s rond 22.00 uur aankomen, dan is het 45 tot 60 minuten heel druk. Dit komt omdat de mensen van de doelgroep heel goed beseffen dat wie het eerst komt, de meeste keus heeft. De gemeente Rotterdam is nog steeds bezig met een ontmoedigingsbeleid. De daklozen, junks en straatprostituees die worden opgepakt, blijven 6 uur op het politie bureau en worden daarna weer vrijgelaten. Als om 2 uur s’nachts de Keileweg wordt gesloten zwermen de mensen van de Keileweg uit. Meestal naar de wijken Spangen of Bospolder. Als ze dan na een tijdje door de politie gesignaleerd worden, wordt er gevraagd:”Oké jongens, gaan we nu naar huis dan?”……. Moeilijk hé als je dakloos bent? Wij hebben ook niet direct een oplossing voor het “probleem”. Maar wij willen door onze houding en inzet iets laten zien van de liefde van Jezus Christus. Hij die ons voorbeeld is als het gaat om liefde voor je medemens, zonder vooroordelen.
2 juli 2005	Afgelopen week hebben wij weer heel wat fijne en bijzondere dingen mee gemaakt. Er kwam weer allerlei kleding binnen. We kregen van een scholengemeenschap verschillende monstertjes van nivea, balpennen, tijdschriften, blikjes maïs en potten bonen. Zoals u waarschijnlijk wel weet hebben wij verschillende uitgiftepunten waar we geregeld komen. Deze verscheidenheid aan spullen hebben of krijgen een goede bestemming. Ook werden wij verrast met een “warme” vermelding in het kortingsbonnenboekje van IN! Een nieuw initiatief van een stel jonge ondernemers, wij wensen hen veel succes bij hun verdere ontwikkeling. Zaterdagavond was het rustig op onze vaste uitdeelplaats op de Keileweg in Rotterdam. Er waren heel wat van onze vaste bezoekers die niet aanwezig. Ze zaten vast in de gevangenis, omdat ze een half uur voordat de Keileweg officieel open gaat, al aanwezig waren. Het is een nieuw( tijdelijk?) beleid in Rotterdam, een soort van ontmoedigingsbeleid omdat er nog steeds overlast van daklozen en verslaafden is. U begrijpt dat als je geen huis hebt, geen baan en verslaafd bent je hier niet gemotiveerd van wordt. De dames en heren die wel aan de auto’s kwamen waren blij om ons te zien. Wij op onze beurt zijn blij en dankbaar voor hetgeen wij mogen uitdelen. Voordat wij uit Maassluis weggaan op zaterdagavond bidden wij met elkaar en vragen aan God of Hij ons wil beschermen, maar vooral ook dat Hij ons een bewogen hart wil geven, zoals ook Jezus dat had toen Hij mensen opzocht die zich aan de rand van de samenleving bevonden. Wij bidden dan ook dat wij iets van Zijn liefde mogen uitstralen. Wij mochten een jongeman voorzien van een paar “nieuwe” schoenen. Een medewerkster zag toen hij zijn oude schoenen uit deed dat zijn witte sokken nogal bruin/zwart waren. Hij zei dat zijn voeten zeer deden omdat hij soms dagen lang rondliep en zijn voeten daardoor kapot gelopen waren. Zij heeft ernaar gekeken en het was heel erg gesteld met zijn voeten. Zij heeft hem beloofd om volgende week schone sokken mee te nemen en zijn voeten weer te verzorgen. Deze jongeman was er verlegen van en schaamde zich ook. Hij kon niet begrijpen dat een “vreemde” zich om zijn vuile/gewonde voeten bekommerde. Zo leest u, er gebeurt van alles in een week van Stichting Take Care.
18 juni 2005	Wat was het een heerlijk weer dit weekend. Ook zaterdagavond was het lekker om buiten te zijn. We zijn op pad geweest met vijf vrijwilligers, waarvan er twee voor de eerste keer mee waren. Het was druk zowel bij de auto’s als op de Keileweg zelf. Kleding was er niet zoveel met als gevolg dat we zo uitgedeeld waren. Wel was er een aardigheidje voor de dames. Ze konden een lipstick en nagellak uit kiezen, waar ze altijd enorm blij mee zijn want zelf hebben ze daar geen geld voor. De autospiegels werden driftig gebruikt om zich wat op te tutten. Een van de jonge dames vroeg of ik haar haar wilde borstelen want er zaten flink wat klitten in. Gewillig liet ze het toe, ondertussen probeerde ik wat met haar te praten wat erg moeilijk was. Ze was nauwelijks aanspreekbaar en het werd voor mij steeds duidelijker dat ze behoorlijk onder invloed verkeerde. Nadat ik haar haar op een staart had gedaan en ook nog wat lippenstift (zelfs dat moest ik voor haar doen) had gebruikt, ging ze er weer vandoor. Kijk, dat zijn nou van die moeilijke momenten. Ik bad tot God: bescherm haar Heer, want ze is zo kwetsbaar een te makkelijke prooi voor hen die misbruik willen maken van zo’n jong meisje. Dan moet je echt wel even slikken en de draad snel weer op pakken, want de andere bezoekers willen ook aandacht. Zo ook de jongeman die altijd komt (mits hij niet vast zit) en die het leven wat hij leidt zat is. Wij proberen telkens weer om hem te motiveren om zichzelf aan te melden zodat hij een afkick programma kan gaan volgen. De eerste stap blijft het moeilijkst en dat begrijpen wij maar al te goed, misschien deze keer?? “Take Care” de naam is bewust gekozen het betekend letterlijk: zorg voor. Wij dragen zorg voor hen die echt aan de rand van de samenleving leven, door welke omstandigheden dan ook. Zij zijn door de maatschappij verstoten en vaak bekritiseerd. Maar de Heer Jezus heeft ons geleerd hoe we met onze naasten moeten omgaan. Hij is ons grote voorbeeld, wij vragen Hem dan ook keer op keer om wijsheid, liefde en inzicht. Ook uw gebed hebben wij hard nodig voor het werk en de vrijwilligers van take care.
11 juni 2005	Afgelopen zaterdag morgen waren we uitgenodigd bij de Ark. Daar waren een aantal mensen van het oudpapier gebeuren “OPA” die ons hartelijk ontvingen, om ons een geldbedrag van maar liefst 679 euro te overhandigen. Dit was de opbrengst van het ophalen van kranten in maart en april. We waren verrast door de hoge opbrengst van deze actie en willen iedereen heel erg bedanken voor het geweldige bedrag. U weet dat we aan het sparen zijn voor een bus. Deze opbrengst zal daar zeker ook voor gaan worden gebruikt. Want dat dit hard nodig is zult u wel begrijpen. Stichting Take Care heeft ook een goede samenwerking met voedselbankproject Sarefat waar de nodige spullen naar toegebracht worden zoals kleding e.d. Veel wordt opgehaald en weer weggebracht en dat allemaal met personenauto’s. het zou toch geweldig zijn als die bus er kwam voor de beide projecten, we vertrouwen erop dat dit gaat lukken. Zaterdagavond was weer zo’n drukke en onrustige avond. Veel van onze bezoekers waren hyperactief en hadden haast. Toch waren er gelukkig een aantal goede gesprekken, waardoor we konden terug kijken op een goede avond. Twee dames in het bijzonder waren heel erg blij met de kleding die wij hun konden geven en moesten u daar nadrukkelijk hartelijk voor bedanken, bij deze dus. Onze oproep blijft daarom ook nu weer van kracht. De kleinere maatjes, maar ook ondergoed en sokken. Ook is er weer door de opvang gevraagd naar nachtkleding en douchespullen, wie weet heeft u nog wat liggen? Alles graag schoon gewassen en heel. Wilt u deze week met ons mee bidden in het bijzonder voor José en Daisy, zij hebben ons gebed hard nodig. Wij wensen u deze week al het goede en Gods zegen toe.
4 juni 2005	Het was een verrassend weekje! "Hoe dat zo?", zult u zich afvragen. Om te beginnen kwam er flink wat kleding binnen waaronder veel spijkerbroeken en de kleinere maatjes kleding. Ook door modehuis Daan werden we verrast, kleine maatjes broeken en jassen kwamen uit de tassen te voorschijn: geweldig! Zaterdagmorgen al heel vroeg ging de telefoon…. C.K.C. (de Maassluisse korfbalvereniging) aan de lijn. Of wij lunchpakketten konden gebruiken om deze ‘savonds uit te delen? "Ja natuurlijk!" was het antwoord. Maar hoe dat zo was de wedervraag. Ja, het zit zo, er was een sportdag georganiseerd voor gehandicapten maar gezien de slechte weersomstandigheden ging deze niet door. Wat natuurlijk ontzettend jammer was voor al deze mensen die er elk jaar weer naar uitkijken. Maar ook voor al de vrijwilligers van deze dag was dit even slikken. Wij waren dolgelukkig met al die lunchpakketten en vonden het heel erg geweldig dat jullie aan ons dachten. Namens alle mensen rondom de Keileweg ontzettend bedankt! Ook de sponsors rondom deze dag van C.K.C. bedankt. 's Avonds gingen we blij en gezegend op pad met 3 volle auto’s het beloofde een goede avond te worden. Onze verwachting was juist. Het was rustig druk, want soms kan het erg chaotisch zijn, maar dit keer was er een relaxed sfeertje. Er werd veel uitgedeeld. Er werd gepast en gemeten, want er was voor iedereen wel wat. Zelfs een prachtige rode grand foulard werd enthousiast meegenomen door iemand die net een kamer was gaan bewonen. Gaaf toch dat alles zo goed terecht komt. Ook de broodjes met warme worst vonden ze weer heerlijk . Een van de vaste auto bezoekers had een Rembrandt-bijbel bij zich, die hij bij het vuilnis had gevonden. Het exemplaar was hier en daar wat beschadigd en hij zelf kan geen Nederlands lezen en spreken. Hij vond de platen die er in stonden erg mooi. Door zo met hem te praten kwamen erachter dat hij ernstig ziek is en menselijkerwijs nog geen 10 jaar meer heeft te leven. Ook heeft hij geen geld om de allerbeste medicijnen te kopen. Deze jongen, José is zijn naam, heeft ons gebed hard nodig . Wij dragen hem aan Onze Hemelse Vader op. Want hij alleen kan een wonder verrichten. Wilt u ook voor José bidden a.u.b. Ook namen wij ook afscheid van een hoogzwangere dame, die terug ging naar familie in Aachen. Ze vertelde dat ze niet meer terug zou komen. Hopelijk gaat het haar goed en zien we haar echt niet meer terug op de Keileweg. Dan was er ook nog een vrouw die met haar 56-jaar(!) anderhalve maand zwanger was en die komende week een abortus zou ondergaan. Zoals u leest is er deze week wel het een en andere gebeurd. Het is goed om Gods liefde voor ieder mens te laten zien en uit te delen. Echte liefde is wat deze mensen nodig hebben. Wilt u ons daarbij blijven helpen, want u hulp is hard nodig in wat voor vorm dan ook.
29 mei 2005	Hallo lezers, Even bijpraten over de belevenissen van de afgelopen week. Er hebben zich weer verschillende momenten voor gedaan die ons erg hebben bemoedigd. Zo hebben er diverse kontakten plaats gevonden met verschillende dames en heren die wij kennen d.m.v. ons werk op en rond de Keileweg in Rotterdam. We kregen een brief terug van een jongeman die op dit moment in de gevangenis zit. Hij had het fijn gevonden dat er mensen een brief aan hem hadden geschreven. Hij heeft niemand die zich om hem bekommert. Hij schreef dat hij het tof vond dat er mensen zijn die hem tijd en aandacht schenken. Ook hebben we contact gehad met een jonge vrouw die we al een hele tijd kennen en die we al een paar keer hebben opgezocht. Ze is na heel wat omzwervingen weer terug in een Kliniek waar ze onder goede begeleiding op dit moment zo ver is dat ze weer aan het leren is. Ze vertelde dat ze een programma gaat volgen om zelfstandig te gaan wonen. Ook heeft ze heel veel steun aan het bijbeltje dat we haar gegeven hebben. We hebben afgesproken dat we haar zo gauw mogelijk gaan opzoeken. Iedere week gaan we op bezoek bij Oma v.d. Poel. We brengen daar brood en meestal iets lekkers in de vorm van eierkoeken of krentenbollen. Soms is er ook kinderkleding of speelgoed. Ze is er heel blij mee, want de kindertjes die ze opvangt hebben het thuis niet zo breed en Oma wordt niet gesubsidieerd. Het is een feest om al die kinderen te zien spelen maar ook zingen kunnen ze als de beste. Zaterdagavond zijn we uiteraard weer op pad geweest met kleding en eten en drinken. We waren goed voorzien van broodjes, eierkoeken en krentenbollen, maar wat de kleding betreft was er niet zo veel om uit te delen. De vraag naar jasjes en vesten was groot omdat er zaterdag nogal een harde en koude wind stond. Als verassing was er behoorlijk wat make-up voor de dames. Dit hadden we gekregen van drogisterij Minerva. De dames vonden het te gek en reageerde heel enthousiast, dus bedankt ” Minerva”. Terwijl we aan het uitdelen waren gebeurde er iets geweldigs. Twee van onze medewerkers stonden een jonge Afrikaanse man te woord. Er was al vele keren met hem gesproken en een tijdje geleden heeft hij een Engelstalig bijbeltje gekregen, waar hij heel veel aan heeft. Hij heeft zaterdagavond op de Keileweg zijn hart aan Jezus gegeven, is er met hem en voor hem gebeden. Wilt u met ons bidden dat er een verandering in zijn levensomstandigheden zal komen. Lieve mensen, bij God is alles mogelijk laten we daarop vertrouwen en ons verankeren. Graag willen wij deze week een bruidspaar hartelijk bedanken. De collecte van de kerkdienst op hun trouwdag was bestemd voor stichting Take Care, en bracht maar liefst € 290 op, geweldig ! Ook alle anonieme gevers willen wij bij deze eens HARTELIJK BEDANKEN. Niet alleen voor hun gift maar ook voor hun vertrouwen in ons als stichting.
22 mei 2005	Hallo trouwe lezers, Eindelijk weer eens bijpraten, na een aantal weken van afwezigheid. Wij zijn naar een conferentie geweest, waar we erg bemoedigd en opgebouwd zijn om ons werk voor Take Care met nog meer liefde te gaan voortzetten. Was u er ook, zondagavond in de Ark, bij de ontmoetingsdienst? Geweldig toch al die mensen van “Stichting De Hoop”, zo enthousiast en eerlijk als ze daar stonden. Veranderd en geliefd door God onze hemelse Vader. Kijk daar doen we het nou voor en het motiveert ons om er mee door te gaan. Iieder mens is bij God geliefd en het is waard om er te zijn! Hoe diep je ook zit, hoe verslaafd je ook bent, aan wat dan ook, er is altijd een weg terug naar Jezus die voor al onze zonden gestorven is. Je bent uniek, een parel in God’s hand. Help ons! Ondersteun ons met gebed, met kleding of met een financiële gift. Wij, maar vooral de daklozen, de junks en de straatprostituees hebben het hard nodig. Dat zien wij op de zaterdagavonden en ook bij de opvangcentra’s maar al te goed. Zoals u weet zijn wij aan het sparen voor een bestelbus waarmee wij alle spullen kunnen ophalen en rondbrengen. Maar we zijn ook op zoek naar een ruimte om allerlei spullen op te bergen, een garage zou een uitkomst zijn. We krijgen vaak kleding en dergelijke waar we op dit moment niet veel mee kunnen b.v. winterjassen en truien. Deze willen we dan bewaren voor het volgende seizoen. Afgelopen zaterdagavond zijn we op pad gegaan met een auto vol met heerlijke verse belegde broodjes (bakkerij v.d. Berg bedankt, namens de doelgroep). De mensen op en rond de Keileweg hadden ons gemist. Ze waren enorm blij dat we er weer waren en dat leverde emotionele momenten op. Om half één waren de auto’s helemaal leeg, er was geen broodkruimel meer te vinden. Wat de kleding betreft was het wat minder, de dames waren teleurgesteld maar ze begrepen het wel, ze zeiden: ”de volgende keer beter”. Weet u nog dat we tijdje geleden schreven over een jongen die in het ziekenhuis lag en daar aan zijn hart geholpen moest worden? Zijn zus kwam vertellen dat het goed met hem ging, ze gaf ons een dikke kus en bedankte ons voor de gebeden en voor de knuffel die we mee hadden gegeven. Zo ziet u dat al het werk wat wij samen met u mogen doen, heel zinvol is. Ieder draagt zijn/haar steentje bij en dat is goed!
23 april 2005	Hallo trouwe lezers, Wat was het een heerlijk weer deze zaterdagavond. Met 2 auto’s en vijf vrijwilligers stonden we om 22.00 uur op de Keileweg. Eten en drinken was er genoeg we hadden zelfs soep bij ons. Het was fijn om dit uit te mogen delen. De mensen van onze doelgroep hadden geen haast, dus was er volop tijd om een praatje te maken. Wat de kleding betreft was het “magertjes”. De afgelopen week waren we uitgenodigd bij Accent Scholengemeenschap in Vlaardingen. We mochten aan een aantal klassen vertellen wie we zijn, wat we doen en voor wie het bestemd is. Het was erg leuk om dit te doen. De jongelui, overwegend meiden en een drietal jongens waren zeer geïnteresseerd. Met foto’s en illustraties onderbouwden wij ons werk. Ook de vragen die gesteld werden waren doordacht en serieus. We hebben precies verteld hoe het leven van iemand die verslaafd is eruit ziet. Ze waren echt onder de indruk. Zeker toen ze hoorden dat de jongste op de Keileweg zo rond de 16 jaar oud is en de oudste zo rond de 50 jaar. Dit hadden ze niet verwacht. Na ons verhaal te hebben aangehoord zijn de klassen na elkaar cake en taarten gaan bakken zodat wij op zaterdagavond iets lekkers hadden om uit te delen op de Keileweg. Het was geweldig leuk om te zien hoe iedereen onder een hoop gekwebbel aan het werk ging. Een aantal leerlingen hadden de week ervoor een stel sweaters bewerkt met strijkemblemen, die mochten we ook meenemen om uit te delen. Het was een bijzondere ervaring, ook de leerkrachten waren onder de indruk, wat voor ons weer een bevestiging is om door te gaan met al ons werk voor Stichting Take Care. Met een auto vol van heerlijke geuren gingen we weer naar huis. “Accent” jongens en meiden: heel erg bedankt voor jullie aandacht en inzet. Zo zie je dat je elkaar op velerlei manieren kunt helpen, geweldig toch! Wij ervaren dat God het werk dat op ons pad komt zegent. Daar zijn we dankbaar voor. Iedereen kan zijn steentje bijdragen, of het nu groot is of klein, daar gaat het niet om, want alles is waardevol als het maar uit je hart gebeurd. Wij doen het met veel plezier, maar hebben uw hulp daarbij nodig.
16 april 2005	U bent vast nieuwsgierig hoe het ons is vergaan deze zaterdagavond. Om te beginnen was het koud maar wel droog. Toen we aankwamen op de Keileweg was het rustig, maar al gauw kwamen de mensen bij de auto’s waar we kleding en eten hebben uitgedeeld. We hadden deze keer niet zo veel om uit te delen maar iedereen ging toch met een pakketje weg. En dat is wel fijn want anders moet je mensen teleurstellen. De gesprekken waren goed maar soms wel gestresst. Da kwam waarschijnlijk door de aanwezigheid van veel politie, die af en aan reed. Bovendien is de tippelzone maar een aantal uren per avond open, dus niet meer de hele nacht. Dat houdt dus in dat de dames in een kortere tijd veel moeten zien te verdienen. De dames zien er slecht uit en de meesten zijn ook erg somber. Hun vooruitzichten zijn vaak ook niet rooskeurig. Natuurlijk zullen er ook een aantal echt afkicken van hun verslaving en een nieuw leven kunnen gaan beginnen., maar een aantal ook niet. Wij stimuleren ze om door te zetten en er voor te gaan, maar u begrijpt vast wel dat het erg moeilijk zal zijn. Daarom hebben wij u nodig, om met gebed ons te ondersteunen. Dat wij ons gedragen weten door iedereen die voor ons bidt. Wij geloven dat God een ieder zal helpen die erom vraagt. Dat vertellen we ze ook en vragen of we voor ze mogen bidden. Soms zijn de gesprekken erg treffend, maar vaak ook niet. Toch vertrouwen wij erop dat wat gezaaid is eens op zal komen. Daarom: ook uw steentje draagt bij!!
9 april 2005	Wat waren wij deze keer weer blij met de kleding, vooral de spijkerbroeken. Het tweedehands winkeltje van de Noordvliet is ons al vaak terwille geweest. Gaaf hoor, bedankt! Afgelopen zaterdagavond hadden we weer genoeg bij ons en het was, op een enkele regenbui na, redelijk weer. Verrast waren we met het weerzien van een aantal dames die we al een aantal weken hebben gemist. De meeste waren ziek geweest of hadden op een camping gebivakkeerd, ze zagen er slecht uit. Onze conclusie was dan ook, dat we de volgende keer meer fruit mee moeten nemen. Een van de dames die eigenlijk altijd een goed humeur heeft, vroeg ons om voor haar broer te bidden, want hij was ernstig ziek. Een van onze vrijwilligers had een knuffel in zijn auto hangen en ze vroeg:”Voor een dikke kus zou ik hem graag willen mee nemen voor mijn broer, dan hang ik hem boven zijn bed in het ziekenhuis”. Nog voor dat ze was uitgesproken kreeg hij al drie dikke pakkerds. Ja, hoe kan je dan nog weigeren! Zoiets kleins waar je iemand een plezier mee doet. Ze bedankte en liep vol trots weg en ze riep nog ”Fijn dat jullie er zijn, dat geeft mij kracht”. Wij zullen voor haar en haar broer bidden. Ze beloofde om ook zelf maar weer eens te gaan bidden want dat er een God was dat geloofde ze wel. Bijzonder hè. Laten we er gewoon zijn voor deze medemensen die heel veel liefde nodig hebben. Het leven waarin ze terecht zijn gekomen is mensonwaardig. Hun omstandigheden laten het vaak niet toe om eruit te kunnen stappen. Een vriendelijk woord en een stukje aandacht van ons op zaterdagavond is waarschijnlijk de enige keer die week dat ze dat krijgen. De meeste mensen moeten niks hebben van deze doelgroep, ze moeten ze niet en ze willen ze al helemaal niet in hun buurt zien. Je krijgt wel eens de indruk dat men denkt, zet ze maar op een onbewoond eiland dan zijn wij er vanaf. Maar we moeten ons wel realiseren dat het iedereen kan overkomen, een kind, een broer, een zus of een ander familielid.Laten we daarom proberen om eens met andere ogen naar deze mensen te kijken, en gun ze een ander leven.
2 april 2005	Take Care doet een dringende oproep! We zijn op zoek naar een opslag ruimte om al onze spullen te kunnen opslaan. Het aanbod van kleding vaak zo groot, dat we een gebrek aan ruimte hebben. Een garage of kelderbox zou een uitkomst bieden. Wilt u met ons meedenken? Misschien hebt u een goed idee! Het is mede door het ruimte gebrek dat we aan u nog geen echte zomerkleding vragen. Wel graag de voorjaarskleding zoals T-shirts met lange mouwen, spijkerjasjes, spijkerbroeken, graag de kleine maten. Dit omdat de mensen van de doelgroep nogal mager zijn. Zoals u misschien al weet werken wij als vrijwilligers samen met het voedselbankproject “Sarefat”. Een flink aantal gezinnen kunnen we helpen met eten en drinken maar natuurlijk ook met kleding. Vooral goede schone kinderkleding in alle maten is erg welkom. Deze kleding brengen we dan vrijdag’s bij het uitdeelpunt van Sarefat. De doelgroep op de Keileweg is aan het veranderen, heel veel zijn er inmiddels opgepakt en zitten nu in een opvanghuis of in de gevangenis. Ook in de opvanghuizen brengen we wekelijks kleding. Afgelopen zaterdagavond liep alles geordend en er waren een aantal goede gesprekken. Zo ook met een West-Afrikaanse jongen die hier illegaal is. Hij was erg depressief en had duidelijk behoefte aan een goed gesprek. Laten we met elkaar voor hem bidden zodat er weer hoop in zijn hart zal komen. Ik wil nog iets met u delen. Één van de dames kwam naar me toe en zei:”Kijk ik heb hem nog steeds”. Trots toonde ze haar zilveren ketting met een kroontje en zei:”Vanaf het moment dat ik hoorde dat het bij jullie vandaan kwam doe ik hem niet meer af en ik ga hem zeker niet verpatsen, want jullie doen zoveel voor ons”. Geweldig toch! Zo’n klein gebaar. Zoveel verschil. Een stukje liefde doorgeven. Het kost zo weinig. Wilt u ons a.u.b. blijven steunen, ook financieel? Alles wat u schenkt is voor hen een geweldige steun en zij en wij zijn u er dankbaar voor.
26 maart 2005	Het Paasweekend ligt alweer achter ons.Het was zaterdagavond lekker weer en de auto’s waren goed voorzien van allerlei spullen. Van de bakker hadden we broodjes, krentenbollen en eierkoeken gekregen, waar de mensen van onze doelgroep erg blij mee waren. De kratten met kleding waren ook goed gevuld, deze keer hadden we behoorlijk wat broeken gekregen. Dat is fijn want er is altijd vraag naar. Als extra was er voor iedereen een flesje fruitontbijt, die we van de voedselbank hadden gekregen. Zo zie je maar dat er een goede samenwerking is tussen heel wat verschillende bedrijven en instanties, waar wij als Stichting Take Care dankbaar gebruik van maken. Ook was er voor iedereen een leuk geel plantje, wat voor de meeste een bijzonder verrassing was. De plantjes die over waren hebben we afgegeven bij het sociaal pension ”Het Klooster” in Maassluis om daar de boel een beetje op te fleuren met wat lente kleuren. Deze plantjes zijn geschonken door het bloemenstalletje van Niek Schapen. U weet wel, aan de achterkant van de Nieuwstraat. Niek, hartstikke bedankt namens alle ontvangers! Nog even terug naar zaterdagavond. Er vonden bij onze auto’s weer goede gesprekken plaats en het was fijn om een aantal bekende gezichten te zien. We mochten vertellen dat het ook voor hen Paasfeest was. We hadden een aantal uitnodigingen gekregen om op eerste Paasdag een kerkdienst bij te wonen van Victory Outreach in Rotterdam. Dit was speciaal voor junks, daklozen en straatprostituees bedoeld. Daarna konden ze een maaltijd krijgen. We hebben al onze uitnodigingen uitgedeeld en we gebeden dat voor deze mensen Pasen een heel goede herinnering zal zijn. Het is een zegen om zo bezig te mogen zijn voor het Koninkrijk van onze Hemelse vader. Met elkaar kunnen we flink wat werk verzetten en dat is geweldig!
26 februari 2005	Wat was het koud, steenkoud, deze zaterdagavond. Wij waren dik aan gekleed maar de wind was ijzig koud en blies overal doorheen. De mensen die bij de auto’s kwamen waren verkleumd. Er was iemand die zei:”Jullie zijn helemaal maf, dat je hier met zulk weer naar toe komt, maar voor ons wel fijn dat er van die mafkezen zijn”. Ik zei hem dat we het ook geen lekker weer vonden, maar dat wij hun niet in de steek laten, al is het nog zulk slecht weer. We hadden lekkere warme soep bij ons, wat een heerlijke opkikker was. De bakker had ons rijkelijk voorzien van broodjes, krentenbollen en eierkoeken. Er was genoeg voor iedereen. Wat de kleding betreft, er waren wat weinig jassen. U begrijpt dat door de kou iedereen wel een warme jas wilde hebben.D.m.v. truien, sjaals en mutsen probeer je het zo op te lossen, dat ze de kou niet voelen. Maar ja als je een hele nacht buiten bent, valt dat niet mee. Toch klagen de mensen niet echt en zijn blij met alles wat ze krijgen van ons ( jullie dus ). Een van de dames vroeg of we nog schoenen, maat 37-38, bij ons hadden want haar schoenen waren flinterdun geworden, waardoor ze ontzettend koude voeten had. Helaas waren er alleen nog grote maten. Ik had met haar te doen en dacht aan mijn eigen schoenenkast, volgende keer maar weer eens kleinere maatjes bij elkaar zoeken! De meeste dames zijn erg onrustig en vragen zich af hoe het straks allemaal moet als de Keileweg dicht gaat. Wij blijven komen hoor, zeggen we dan, tot het laatst toe en we blijven jullie opzoeken, waar jullie ook zijn. Weet je wat ons aan het hart gaat, dat iedereen ze verschopt, negeert en ze niet als mens gezien worden. Maar het zijn ook onze naasten, die net zoveel recht hebben om te leven als ieder ander. God houdt van hen ondanks alles. Dat is ook hetgene wat wij hen vertellen. Dat Hij hen wil omarmen met Zijn liefde. God wil u en ons gebruiken om Zijn liefde te laten zien. Wij gaan ervoor, wilt u ons daarmee helpen?
19 februari 2005	Hallo, lieve lezers. Het is voor de medewerkers van stichting Take Care iedere week weer gaaf om te zien, dat u met zovelen met ons en onze doelgroep meeleeft. Er is op dit moment een hoop te doen rond de problematiek op de Keileweg. De mensen die wij ontmoeten zijn onrustig, bang voor wat er komen gaat en sommigen zijn boos. Wij hebben inmiddels goede kontakten opgebouwd met diverse opvanghuizen en afkickcentra in en om Rotterdam. Elke week bezoeken wij een paar van deze instellingen. We zien daar dan heel wat dames die we voor kort nog op straat zagen. Ze blij ons te zien, want we hebben altijd wel iets van kleding en/of schoenen bij ons. En wij zijn blij om hen te zien, omdat wij ons dan niet ongerust hoeven te maken over het feit waar ze eventueel rondzwerven. Verschillende dames zijn hard bezig om aan een nieuwe (betere) periode in hun leven te werken. Wij proberen hen d.m.v. een brief, een telefoontje of wat kleding enz. enz. te laten zien dat wij hen niet in de steek laten. De meeste van hen vinden het wel fijn om met mensen te praten die niet uit de gevestigde hulpverlening komen. Wij op onze beurt putten energie, wijsheid en kracht bij God. Hij is het die door Jezus Christus heeft laten zien hoe wij met elkaar moeten omgaan. En zeker met mensen die zich aan de rand van de samenleving bevinden. Afgelopen zaterdagavond was het weer een gaan en komen van zowel dames als heren. Heel veel kleding is weer uitgezocht en meegenomen. Diverse belegde broodjes, eierkoeken, toetjes en blikjes met drinken zijn uitgedeeld. De meeste hadden het koud en waren hongerig. Deze week willen we u vragen om ons te steunen zodat we a.s. zaterdag de mensen van de doelgroep kunnen voorzien van spullen, die voor hun veel meer betekenen als dat we hier kunnen uitleggen.
12 februari 2005	Hallo trouwe lezers, het was bar en boos afgelopen zaterdagavond, het stormde en de regen viel met bakken uit de hemel. Het was de eerste keer dat we zulk slecht weer hadden. Toch kwamen er aardig wat mensen naar onze auto’s die rondom in grote plassen stonden. De meeste van hen waren drijfnat, en de vraag naar jassen was dan ook groot. Er waren zelfs mannen die een vrouwen jas accepteerden, onder het motto beter iets dan niets. Ook de schoenen waren een geliefd object, als men een goede maat had gevonden werd er gepast. Zittend op de rand van de auto. Drijfnatte sokken en gerimpelde voeten kwamen te voorschijn, wat het passen erg moeilijk maakte. Probeer zelf maar eens een paar schoenen aan te trekken als je drijfnat en koud bent. Wat wel jammer was, er waren bijna geen sokken. ( volgende week misschien? ) Al met al was het erg vervelend en de regen hield maar niet op! Nadat we heel wat hadden uitgedeeld en iedereen een schuilplaats had gevonden, besloten we door te rijden naar de Pauluskerk, om de kleding en het eten en drinken wat “over” was, daar af te geven. In de Pauluskerk komen heel veel zwervers, junks en andere daklozen om zich wat op te warmen of te slapen. Ze hebben verder niets, dus een trui, een belegd broodje of een verse eierkoek, zijn altijd welkom. De avond was anders dan anders, maar toch zijn we blij dat we gegaan zijn en de regen getrotseerd hebben. Een paar vrijwilligers van stichting Take Care hadden geen waterdichte schoenen aan dus die liepen ook met natte voeten rond. Als je dan in een warme auto naar huis kan rijden realiseer je je hoe rijk je bent. Wat betreft onze andere projecten hebben we fijn kunnen sorteren. Kinderkleding naar een kinderdagverblijf, nachtkleding naar slaapplaatsen en dameskleding naar de crisisopvang. Daarom voor iedereen een ”dank je wel” voor al het meedenken en meedoen met onze stichting. Verrast waren we deze week dat er een zakje werd afgegeven met een kinderbijbel, toppie!! De komende week vragen wij u om voor ons te bidden. Er zijn een aantal dames op diverse opvangplekken die het hard nodig hebben, want er zijn moeilijke momenten waar ze zich doorheen moeten vechten. Jezus leert ons dat als wij met elkaar bidden, er kracht vanuit zal gaan. Dat is een belofte waar wij op vertrouwen. Ook delen we zo nu en dan een bijbeltje uit, voor hen die er om vragen. Heeft u er een over? Of misschien een oude kinderbijbel? Wij zijn er erg blij mee. Ook willen wij u vragen om ons financieel te blijven ondersteunen. We hebben iedere week een bedrag nodig om het eten en drinken te bekostigen, en we zijn aan het sparen voor een bestelbus. Die is echt nodig om al de spullen te vervoeren naar de diverse opvang mogelijk heden,waar we inmiddels contact mee hebben.
5 februari 2005	We waren deze zaterdag rond 22:00 uur weer met maarliefst 4 auto's op de Keileweg. Alle spullen, waar u ons weer mee verblijdde, hadden misschien met wat passen en meten wel in drie wagens gepast. We hadden echter ook warme worsten bij ons en het leek ons makkelijker alle spullen uit 4 "kleppen" te serveren. Zodoende haddden we 1 auto met broodjes worst (met mosterd!), 1 met herenkleding, 1 met de "normale" lunchpakketjes en 1 met dameskleding. Het was weer iets drukker dan vorige week. We zagen weer wat bekende gezichten. Ook werden we op de hoogste gesteld van de omstandigheden van een aantal dames die we even niet gezien hadden. Een van hen wacht geduldig op een plekje en we waren blij te horen dat het goed met haar gaat. Een ander zit al een tijd je in een andere opvang en ook dat gaat goed. Minder goed nieuws kregen we van Nance (dezelfde als waar we op 25 december over schreven), die in de kliniek waar ze (na twaalf weken en nagenoeg clean) zat,verleid was door een andere patiënt met verdovende middelen. Daardoor was ze in paniek geraakt en was weggelopen. Toen ze bij haar positieven was gekomen is ze teruggegaan naar de kliniek en heeft ze alles eerlijk opgebiecht. Desondanks moest ze volgens en beleid van de kliniek onmiddelijk vertrekken. Wrange bijkomstigheid is dat degene die haar overhaalde nu op haar plek in de kliniek zit. Ze staat nu weer op de wachtlijst. In de tussentijd had ze geprobeerd onderdak te vinden bij haar familie. Haar vriend (een man met een gouden hart) is internationaal vrachtwagenchauffeur en kan dus alleen in de weekend op haar letten/voor haar zorgen. Bij haar familie werd haar echter op "niet mis te verstane wijze" (understatement) duidelijk gemaakt dat ze daar niet welkom was. Gevolg was dat ze een "verkeerde bekende" in het huis van haar vriend toeliet om niet alleen te hoeven zijn. Uit schaamte durfde ze de confrontatie met haar vriend niet aan en verliet het huis voordat hij weer thuis kwam. Hij heeft uit bezorgdheid contact met ons gezocht en hij hoopte dat we haar vanavond op de Keileweg zouden treffen maar hij had er weinig hoop op. We waren dus blij verrast toen ze al snel naar ons toekwam, zij het in verwarde toestand en in tranen. We stonden voor een dilemma. Enerzijds wilden we haar zo niet achterlaten, anderzijds zijn we niet toegerust om in noodopvang te voorzien. Stap voor stap wordt land veroverd, dus zo moesten we het maar aanpakken. Ze zou even wat spulletjes uit de Keet op halen en dan zouden we verder wel zien. Ondertussen kwamen er anderen en gingen ook weer weg met een heerlijk broodje warme worst, een "lupa" en kleding. En soms was er een praatje. We willen echter toch voor een keer het verhaal van Nance eruit lichten. We hebben geprobeerd haar vriend te bereiken, maar dat lukt niet. Na ruim anderhalf uur was ze nog niet terug en was het tijd voor ons om te vertrekken. Twee medewerkers hebben de spullen die over waren zoals gewoonlijk naar de Pauluskerk gebracht. Zij zouden op de terugweg nog even kijken of Nance er zou zijn. De anderen gingen naar huis. Om te voorkomen dat Nance terug zou komen zonder iemand van ons aan te treffen is een van ons omgekeerd en blijven wachten tot de andere twee weer terug zouden zijn van de Pauluskerk. Al snel daarna kwam ze aanlopen. Ze had een hele tijd een van de medewerkers van Keetje Tippel gesproken. Even later kwamen de twee anderen terug van de Pauluskerk én belde haar vriend ons op. We hebben Nance naar huis gebracht waar ze een lekkere douche genomen heeft. Ze heeft nog een lange, lange weg te gaan. We weten dat ze het kan en dat ze gemotiveerd is. Dat heeft ze eerder bewezen en ze hoeft het niet alleen te doen.ze weet dat Hij haar zal helpen. We hebben voor haar gebeden en haar met een gerust hart bij haar vriend achtergelaten. Hij heeft voor haar alweer allerlei zaken geregeld: een huisarts, tandarts, uitkering etc. We hopen dat we een goede plek voor haar kunnen vinden totdat ze weer terug kan naar de kliniek. We vertrouwen erop dat onze Hemels vader daarbij zal helpen. Bid u mee?
29 januari 2005	Het was weer fijn dat u zo aan ons heeft gedacht: we gingen op pad met een aantal jassen en dikke truien. Daar hebben we er overigens nooit te veel van. Ook bij de opvang in de Pauluskerk te Rotterdam zitten ze nogal krap in de kleding, daar zijn we inmiddels achter gekomen. Wij zijn afgelopen week benaderd door verschillende opvangtehuizen die ons gevraagd hebben of wij hun konden helpen aan nachtkleding, sokken en ondergoed voor zowel mannen als vrouwen. Misschien heeft u wel wat in uw kast liggen wat u toch niet meer gebruikt. Ook spijkerbroeken voor dames zou erg fijn zijn, zoals u waarschijnlijk wel weet willen wij graag de kleinere maten want de mensen van onze doelgroep zijn erg mager. Oma v.d. Poel laat u hartelijk groeten en ze wil u bedanken voor uw steun aan al haar kinderen. Ze is nog steeds vitaal genoeg om het kinderdagverblijf en opvanghuis 't Vinkje te runnen. Zij is een ontzettend positieve vrouw met een groot geloof en heel veel liefde in haar hart voor al die kinderen, die ze onder haar hoede heeft. Zoals u kunt lezen in de krant of anderszins, gaat er dit jaar het een en ander veranderen rondom het gebeuren op de Keileweg in Rotterdam. We weten niet of daar nou wel zo blij mee moeten zijn. "Hoezo?", zult u zich misschien afvragen. Ik zal proberen het uit te leggen. Afgelopen week zijn er door de politie een flink aantal “dames” opgepakt en hebben een brief gekregen met de mededeling dat hun pasje wordt afgenomen. Dit pasje hebben ze nodig om op het terrein van “Keetje Tippel” te komen. Ze mogen zich zonder pasje niet meer laten zien op de zone. De bedoeling is om zo systematisch het project “Keetje Tippel” te gaan sluiten. Het gevolg daarvan is, dat de dames hun werkgebied gaan verleggen naar plekken waar geen toezicht en controle meer is. Het wordt voor hun daardoor erg onveilig, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk zijn er een aantal opvangtehuizen, maar er is lang niet genoeg opvang voor alle dames. Volgende week zal er weer zo’n “schoonmaakactie” zijn. De dames die bij ons aan de auto’s komen zijn in paniek, erg onrustig en bang. Ze weten het allemaal niet meer. Een voor hun uitzichtloze toestand, want wat als de “Keet” echt dicht gaat ? Wij weten het natuurlijk ook niet, maar wij stimuleren ze wel om aan het afkickprogramma mee te werken, wat overigens voor heel wat dames echt onmogelijk lijkt. Door deze ontwikkelingen is het toch anders als anders bij de auto’s op zaterdagavond. Wij maken ons zorgen want wat gaat er met al die dames gebeuren? En hoe krom het ook allemaal lijkt, het project “Keetje Tippel” is en was toch een stukje veiligheid. Een aantal opvangtehuizen weten inmiddels Stichting Take Care te vinden en er is een goed contact. Zodoende brengen we daar ook kleding naartoe, vaak zien we daar dan een aantal bekenden van de straat. We praten met ze en proberen ze ervan te overtuigen dat ze moeten volhouden, en dat ze doorgaan met het programma. Eigenlijk zijn we dan best blij omdat we dan weten waar ze zijn en dankbaar dat ze niet op straat zwerven. We bidden elke dag voor ze en noemen ze bij naam. Wij weten dat onze Hemelse Vader ze echt kent, één voor één, en ook dat Hij van hen houdt. Wij zijn dankbaar dat wij ze mogen opdragen en dat wij een hand of een voet voor hen kunnen zijn. Ook namens de gitarist: BEDANKT voor de gitaarhoes, hij is er ontzettend blij mee! Alles wat u brengt wordt direct functioneel en komt nog voor de week om is op zijn bestemming.
22 januari 2005	We waren deze keer met 3 auto’s naar de Keileweg in Rotterdam gereden. We hadden weer kleding, broodjes, drinken, toetjes en snoep bij ons. De daklozen, junks en straatprostituees aan wie we het allemaal hebben uitgedeeld waren blij en dankbaar daarvoor. U moet weten dat er bij zijn die op blote voeten in oude versleten schoenen lopen. Deze mensen zijn al blij met een paar warme sokken. Op een gegeven moment zei één van de dames tegen ons:”Wij zijn gek dat we hier lopen, maar jullie zijn eigenlijk ook gek om hier naar toe te komen en ons te helpen”. Ik heb haar uitgelegd dat wij het niet gek vinden om een gedeelte van onze tijd te besteden aan het ondersteunen van mensen die niets hebben en die vaak tussen wal en schip vallen. Ze zei dat ze het hartstikke tof vond om ons elke week te zien. Ook was ze dankbaar voor het eten en drinken dat ze iedere keer mee kreeg. We hebben de kaarten die we gekregen hebben en de spulletjes voor Anita kunnen afgeven. Het gaat goed met haar, ze heeft een eigen kamer en wordt begeleid zodat ze straks zelfstandig kan functioneren. Het is niet gemakkelijk, maar ze doet goed haar best. We hadden ook een gitaarhoes gekregen, maar de gitartist van vorige week was er helaas niet. We zullen hem voor hem bewaren.
15 januari 2005	De vraag was groot deze zaterdagavond, want het was erg koud. U moest eens weten hoe gauw je afkoelt. Zelfs wij moesten na een aantal uren buiten te hebben gestaan, onze koude voeten warm stampen. De meeste dames lopen met blote voeten in armoedige kapotte schoenen, kunt u zich dat voorstellen? En dan te bedenken dat ze de hele nacht zonder te slapen buiten lopen. Soms even in “Keetje Tippel” een kopje thee of koffie en dan weer naar buiten. Deze avond was weer zo’n drukke chaotische avond, er gebeurde van alles. We kwamen handen te kort om alles goed uit te delen. Er was genoeg, maar er zijn altijd mensen die net te laat zijn om nog een trui of een paar sokken te bemachtigen. We hebben vaak een tekort aan plastic tasjes, misschien kunt u ze voor ons opsparen en ze dan een keer komen brengen. Deze week is Anita jarig. Het zou leuk zijn als ze eens wat post zou krijgen. Ze doet ontzettend haar best en is al een behoorlijke tijd clean. Wij gaan haar opzoeken deze week, dus als u een kaartje bij ons in de bus doet dan zorgen wij dat de post bij haar komt. Alvast bedankt! Wij begrijpen best dat u niet overal aan kunt geven, zeker niet als er zoveel verdriet is door een verschrikkelijke ramp. Maar toch willen wij u vragen, wilt u ons werk blijven steunen. Want zonder uw hulp kunnen wij dit niet blijven doen. Wij vertrouwen op onze hemelse Vader, we weten inmiddels dat Hij voorziet in datgene wat hard nodig is. Hij zal ook aan u bekend maken wat te doen als je je hart openzet voor de mensen om je heen. Denk niet het helpt toch niks want dat is beslist niet waar, wij zien iedere week de dankbare en blije gezichten van de mensen die bij onze auto’s komen. Afgelopen zaterdagavond werden we verrast door gezellige klanken uit een oude gitaar die bespeeld werd door een dakloze gitarist, die spontaan begon te spelen als dank voor de lekkere warme soep. Het klonk geweldig en al gauw werd er mee gezongen, liedjes van Andre Hazes, Boudewijn de Groot e.d. werden gespeeld en gezongen. Het was gezellig ondanks de kou. De gitaar werd daarna in een oude lap gewikkeld, want anders mocht hij de metro niet in. Als iemand een niet gebruikte gitaarhoes op zolder heeft liggen dan zou deze man er erg blij mee zijn.
1 januari 2005	We zijn op pad gegaan met een auto vol oliebollen, gekregen van de C1000 en van Monique Visser. We waren verrast en blij dat we op deze nieuwjaarsavond zoveel konden uitdelen. Het was slecht weer, maar er kwamen toch veel mensen onze auto’s bezoeken. "Gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal", werd een veel gehoorde kreet die avond. Wij wensten iedereen ook het allerbeste, maar vooral ook Gods liefde toe. Want HIJ heeft ieder mens, lief ongeacht de situatie van een ieder. Ze hadden het allemaal erg koud en hadden zeker trek in een oliebol en aten deze dan ook gelijk op. Verder kregen ze een lunchpakket met een paar heerlijke mandarijnen. Er was veel vraag naar warme jassen. Deze keer hadden we er maar een klein aantal gekregen. We beloofden dat we een volgende keer wat meer jassen zouden meenemen. Dus lieve mensen, graag warme winterjassen zowel dames als heren. De mensen die zich op en rond de Keileweg bevinden zijn U en ons echt dankbaar voor hetgeen wij allemaal voor ze doen. De gesprekken die wij met deze daklozen, straatprostituees en junks hebben zijn waardevol. Zij zijn door allerlei omstandigheden en/ of tegenslagen geworden tot wat ze nu zijn, ver weg van een normaal leven. Wij proberen goed naar ze te luisteren, een stukje aandacht te geven en sommige een helpende hand te bieden op wat voor manier dan ook. Wij kunnen op onze beurt hun dan vertellen over het evangelie van Jezus Christus. Soms is hun reactie erg verrassend en zijn we ontroerd en begrijpen we heel goed dat deze mensen naar liefde snakken. Daarom aan u een oproep om voor ons en voor deze mensen te blijven bidden en te ondersteunen, want dat hebben we hard nodig. Een van onze trouwe bezoekers aan de auto is aan het afkicken en het gaat goed, binnenkort krijgt ze onder begeleiding een eigen kamer waar ze ontzettend blij mee is en erg naar uitkijkt. Spontaan zei ze: ”Jullie komen mij dan opzoeken hè? Ik zou het erg fijn vinden”. Nou lieve mensen daar gaan we nou voor met elkaar. Ieder mens moet een kans krijgen om een ander leven op te kunnen gaan bouwen.
25 december 2004	Het is precies één jaar geleden dat Take Care begonnen is. In dat jaar zijn de activiteiten aardig gegroeid. Klik hier voor meer daarover. Het was een gezegend weekend, wij hebben God mogen ervaren. Eén van de dames van de Keileweg is opgenomen in een kliniek waar ze een afkickprogramma doorloopt en waar ze ook aan haar persoonlijkheid gaan werken. Ze belde Eerste Kerstdag op en zei: ”Het gaat goed met me, ik ben al 9 weken clean, maar bovenal ik heb God leren kennen. Hij is mijn kracht. Iedere keer lees ik weer een bemoediging in mijn Bijbel”. Ze praatte aan een stuk door. Wat mij het meeste trof tijdens het gesprek waren de woorden: "Ik heb voor het eerst in mijn leven echt Kerstfeest mogen vieren, het maakt me blij", zei ze. Geweldig toch mensen, daar gaan we voor, daar bidden we voor. Dat ze het echte leven mogen gaan ontdekken, zonder verslaafd te zijn aan wat dan ook. We hebben beloofd om ze te blijven ondersteunen met aandacht en al wat mogelijk is. Verder was het rustig bij de auto’s, het ging deze keer niet zo chaotisch en er was voor iedereen tijd en aandacht. De kleding was zo uitgedeeld en wat het eten betreft, ze waren heel blij met de zoete kerstkransjes want zoetigheid daar zijn ze dol op. Maar ook de slaatjes vonden ze heerlijk, er was voor iedereen een verrassing met een kerstgroet d.m.v. een kaart met een bemoediging. De meeste mensen die bij onze auto’s zijn geweest wensten ons ook een vrolijk Kerstfeest en bedankten ons voor alles wat we uitdeelde. Het wordt ontzettend gewaardeerd, lieve mensen, dus blijf ons steunen a.u.b. want het is broodnodig. Stichting Take Care wenst u allemaal een gezegend en waarachtig goed 2005 toe!
18 december 2004	Het is bijna Kerstmis. Voorbereidingen zijn in volle gang, want iedereen doet zijn best om het zo gezellig mogelijk te maken. En daar is niets mis mee, als we maar niet vergeten dat Kerstmis een geweldige boodschap heeft: namelijk de geboorte van de Here Jezus Christus, Hij is onze verlosser, Gods zoon, die naar de aarde gekomen is voor alle mensen. Laten we dat met elkaar doorgeven aan die mensen die Hem zo hard nodig hebben. Zo ook de mensen op de Keileweg, de prostituees, junks en daklozen. Wij vertellen ze dat dan ook regelmatig. Het was deze zaterdagavond weer goed om de mensen van de Keileweg te ontmoeten. We hebben ze een dikke pluim gegeven, want vele van de dames hadden opgetreden in het Zuidpleintheater. Een gala-avond van de Koninginnen van de Nacht. Het was geweldig, maar ook zeer ontroerend om de koninginnen zo met elkaar te zien acteren en te horen zingen. Er waren mooie liederen bij en er werd ook heerlijk gelachen. Ze waren opgemaakt en hadden mooie kleren aan. Ze hadden er zin in dat kon je aan ze zien. Toch weer terug naar de werkelijkheid en die is hard en liefdeloos. Een aantal van onze bezoekers aan de auto waren moe en hadden het erg koud. We hopen dat we ze deze keer kunnen helpen met een lekkere warme jas.
11 december 2004	"Zo, jullie zorgen wel goed voor ons. Goh, dat is lekker” en,”dat zou ik iedere dag wel lusten”. Zomaar een stel opmerkingen die we hebben gehoord deze zaterdagavond. We hadden dit keer als extra, bekertjes met vla met slagroom bij ons. Ook kwamen de chocolaatjes uit de C 1000 pakketten goed van pas, want zoetigheid daar zijn de dames en heren van onze doelgroep gek op! De kleding, schoenen, jassen en dekens die we hebben gekregen zijn ook weer uitgedeeld. De gesprekken en ontmoetingen die we hebben gehad waren heel fijn. Het is geweldig om te ervaren dat ons werk gezegend wordt. Wij merken dat de mensen die we daar ontmoeten blij zijn dat we komen. Omdat we zonder te oordelen voor iedereen klaar staan om onze spullen uit te delen. Maar zeker ook om te luisteren en om deze mensen te laten zien dat er medemensen zijn die hun niet vies of eng vinden. De gesprekken die er plaatsvinden, gaan vaak dieper dan “hallo, hoe gaat het?” maar herstellen wel het vertrouwen dat vaak door allerlei oorzaken beschadigd is. Ook is het ondersteunen van mensen die in een opvang of gevangenis verblijven erg belangrijk en dit willen wij ook blijven doen. Wij hebben een voorbeeld in Jezus Christus en daaruit putten wij kracht en wijsheid om dit werk te kunnen doen.
6 december 2004	Het is geweldig,. Wat een respons! U, als inwoners van Maassluis, heeft ervoor gezorgd dat we heel veel C1000-pakketten bij elkaar hebben kunnen sparen. Het zijn uiteindelijk 82 pakketten geworden. Wij hebben er 11 beschikbaar gesteld aan het voedselbank project “Sarefat”, zodat de gezinnen die iedere week een voedselpakket krijgen, er deze week een ‘verassing’ bij kregen. Verschillende mensen waren ontroerd dat ze zo’n fijn Sinterklaas cadeau kregen. De rest van de pakketten zijn ontmanteld, dat betekent dat alle shampoo bij elkaar zit, maar ook alle snoep, alle pakken sap enz enz. Iedere week nemen we daarvan spullen mee om uit te delen op de Keileweg. Zoals u misschien wel weet zijn er (buiten de Keileweg) nog andere instantie’s die wij voorzien van voeding en kleding. Het zijn diverse opvanghuizen van de Bouman Stichting, het sociaalpension ” Het Klooster” hier in Maassluis, Oma v.d. Poel Kinderopvang in Spangen en de Pauluskerk in Rotterdam. Bij deze instellingen kunnen we o.a. het wasmiddel en wasverzachter uitdelen om zo een bijdrage te kunnen leveren aan hun budget. Waar wij met verwondering naar hebben gekeken zijn alle cadeautjes die u voor onze doelgroep heeft afgegeven. Het waren er ongeveer 100 en dat was genoeg voor alle mensen die bij ons aan de auto’s kwamen. De dames en heren waren heel verrast met de spullen en cadeaus die wij deze zaterdag bij ons hadden. De meeste konden zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst een cadeautje hadden gekregen met Sinterklaas. Ook hebben we goede gesprekken gehad met diverse personen die we al vaker hebben gezien of gesproken. Er was zelfs ruimte om met enkele te bidden. Een zekere Franklin vertelde dat hij een intakegesprek had gehad en dat hij maandag zich kon melden bij een kliniek in Leiden. Hij was er nog erg onzeker over. Ik heb met hem gebeden en aan Jezus gevraagd of hij Franklin wil helpen en hem sterk wil maken. Franklin heeft zich nog niet gemeld bij de kliniek, wat erg jammer is want het kan voor hem een nieuw begin betekenen. Wilt u met ons voor hem blijven bidden?
20 november 2004	Alweer een week voorbij, waarin weer van alles is gebeurd. Het begon ’s maandags al, we kregen een telefoontje van iemand die vroeg, of wij iets hadden aan een aantal nieuwe, kleine maatjes damesjassen. Waarop ik antwoordde “nou dat is helemaal geweldig, ik kom ze wel ophalen”. Het waren prachtige winterjassen. Hartstikke bedankt modehuis “Daan”. Ze hebben inmiddels een goede bestemming gekregen. Ook de dagen die daarop volgden zijn we goed bedacht met veel kleding, maar ook met een aantal financiële giften. Take Care is heel blij met al die ondersteuning, want zonder uw hulp kunnen wij geen medemensen helpen op de manier zoals we het nu doen. Een kleine impressie van wat er zaterdagavond zoal is gebeurt. Het was weer droog, dus dat was boffen. Er stonden alweer mensen te wachten, het was erg druk met zowel dames als heren. We hadden flink wat dekens meegenomen en die vonden al heel gauw hun bestemming want 's nachts is het behoorlijk koud en vochtig. Wat het eten betreft was de tomatensoep een topper,lekker warm en goed gevuld, samen met een broodje vonden ze het heerlijk. Het was best gezellig en ontspannen, hoe vreemd dit misschien ook klinkt. Terwijl de soep wordt gegeten praten we heel wat af met elkaar. Wij ondervinden telkens weer dat een stukje aandacht en een schouderklopje ze goed doet, Ze zijn op hun gemak en dat merk je. We waren heel verrast om Anita weer te zien, we mistte haar al een hele tijd. Ze was heel blij om ons weer te zien en dat was wederzijds. Ze had heel wat te vertellen o.a. dat ze deze week haar gebit krijgt, ze heeft namelijk van zichzelf helemaal niets meer. Zo kennen wij haar ook, tandeloos, we zijn blij voor haar want gewoon eten deed ze allang niet meer, ze was blij met een toetje of eierkoeken. Gelukkig komt er nu een verandering in haar eetgedrag. Voordat wij zaterdagavond op pad gingen hebben we met elkaar gebeden en God gevraagd om een ingang bij wie dan ook. En er kwam een ingang; hij liep al weg maar kwam toch weer terug en vroeg zijn jullie van een kerk? Waarop wij antwoordde: “ja, we zijn allemaal christen maar we komen allemaal uit verschillende kerken”. Hij vroeg of hij daar ook mocht komen,”natuurlijk” zeiden we,”je bent van harte welkom”. Ik liep naar de auto om een klein bijbeltje te pakken, ik schreef het adres erin en gaf het aan hem. “Nou, ja”, zei hij, dat is nu ook toevallig want gisteren dacht ik, "had ik maar een bijbel", en nu geef je mij er een. Toeval? Ik dacht het niet! Wilt u met ons mee bidden, dat hij er in zal gaan lezen en Gods liefde zal gaan ervaren, want God is er ook voor hem, ook al is hij verslaafd en besmet met hiv. Zo ging hij weer verder, met een pakketje eten en drinken en een bijbeltje in zijn zak. Laten we met elkaar rondom deze medemensen blijven staan, die zoveel moeten missen en zo’n ander leven leiden.
30 oktober 2004	Het is gaaf om te zien hoe de Stichting Take Care groeit. We zijn gegroeid in uitdeelpunten, in bekendheid, in vrijwilligers en in vertrouwen. Ik moet eerlijk zeggen dat als je aan zoiets begint je niet precies weet waar het zal eindigen. We zijn met elkaar goed op weg. Oké, het kost je veel tijd, geld en aandacht, maar het geeft ook heel veel voldoening. Het is ontroerend om te zien en te horen, dat mensen die aan de rand van de samenleving leven, vertrouwen in ons krijgen en naar de auto’s van Take Care uitkijken. Ook is het voor ons een stimulans, als we zien hoe u als inwoners van Maassluis en Maasland ons op een geweldige manier ondersteunt, zonder uw ideeën en ondersteuning op allerlei gebied, hadden wij als stichting wel een doel maar geen middelen. Wat ook bijzonder om te ervaren is, dat onze vrijwilligers uit diverse religieuze stromingen komen en dat we heel fijn met elkaar kunnen overleggen en samenwerken. Om er naar toe te werken dat we de mensen van onze doelgroep, die liefde kunnen geven die Jezus Christus voor alle mensen heeft en zeker voor hen die het maatschappelijk gezien slecht hebben. Om dit te kunnen blijven doen hebben wij ook zeker uw gebed nodig. Dit brengt mij op iets wat we ook nodig hebben en dat is een bus, om personen en spullen te vervoeren. Omdat wij dit werk al wat langer doen, hebben we inmiddels een heel netwerk op kunnen bouwen. Vanuit dit netwerk krijgen we heel goed advies en ondersteuning, maar ook wel vraag om andere vormen van hulp. Om daaraan te kunnen voldoen moeten we vaker dan 1 keer per week spullen vervoeren. Dat levert soms wat problemen op met vervoer, vandaar onze bus-wens. Deze zaterdagavond is ons uitgelegd waarom sommige mensen ons daar aanspreken als pappie en mammie. Ten eerste "omdat jullie wij als een pa en ma voor ons zorgen en ten tweede omdat we vaak jullie namen vergeten. Toch wel bijzonder dat mensen die vaak worden gezien als uitschot en crimineel, de mensen van Take Care zien als pappie en mammie.
23 oktober 2004	Hier weer een kort verslag van de afgelopen week, het was geweldig om zo veel kleding te mogen ontvangen, vooral een hoop jassen. Onze doelgroep is u er heel dankbaar voor. Vooral nu de nachten langer en kouder worden is het geweldig om zo’n lekkere warme jas te hebben. Niet alleen met kleding maar ook financieel heeft u ons deze week goed geholpen, Het is fijn om te merken dat u met ons meeleeft. Als extra konden we deze zaterdagavond lekkere mandarijnen uitdelen, die men heerlijk vond. De opmerking “niet alleen lekker maar ook gezond”, hebben we vaak gehoord. Ook hadden we voor de zekerheid een aantal dekens meegenomen, niet om uit te delen, maar als iemand er om zou vragen dan konden we er een geven. Het was niet voor niets, en de dekens die er waren werden in dank aangenomen. Het was druk en best even hectisch. We waren met 7 personen, dus hadden we tijd en aandacht voor iedereen. Soms moeten we ze wel eens tot de orde roepen, want ze willen allemaal wat te eten en tegelijk ook kleding en schoenen uitzoeken. Het is zelfs voor daklozen, junks en straatprostituees zo, dat je op je beurt moet wachten als het erg druk is. Sommige hebben daar wel eens moeite mee, maar ik moet zeggen dat ze wel naar ons luisteren. Ze corrigeren elkaar ook wel en dat gaat soms verbaal flink tekeer tegen elkaar, maar tegen ons zijn ze altijd heel correct. Als verrassing hadden we van drogisterij “Minerva”wat make-up en luchtjes gekregen, waar ze erg blij mee waren. Dus “Minerva”: hartstikke bedankt voor de spulletjes. Dit soort dingen krijgen ze nooit, het is voor hun ook echt iets extra’s. Onze zorg gaat uit naar goede voeding omdat de meeste verslaafden zich, wat eten en drinken aangaat heel erg verwaarlozen. Ze zijn vaak erg mager en zien er onverzorgd uit. Wij van Take Care willen vanuit ons geloven op een praktische manier laten zien dat wij door de liefde van Jezus Christus hebben geleerd om woorden om te zetten in daden. Wij hopen dat u ons wil blijven ondersteunen, want het is nog steeds hard nodig dat er voor deze groep mensen die op straat leven wordt gezorgd. Zomaar een gebeurtenis: een meisje dat al verschillende keren bij onze auto’s was geweest zei dat ze geen boter op haar broodjes lustte. Afgelopen week hadden we een pakketje met broodjes zonder boter voor haar apart gehouden. Toen ik haar zag met wat kleding die ze had gekregen zei ik: ”even wachten ik heb nog wat voor je”. Ik gaf haar het zakje met de onbesmeerde broodjes en zei: ”we zijn je niet vergeten zoals je ziet”. Ze wist even niets te zeggen, zette haar tas met kleding neer, gaf me een grote pakkerd en zei, met een snik in haar stem, ”dit is toch helemaal te gek”. Ze draaide zich om, pakte haar tas en zei toen ze wegliep, ”hartstikke bedankt en tot volgende week hoor”. Zo proberen wij het verschil te maken, mede door uw steun kunnen wij dit doen.
16 oktober 2004	Bent u ook zo geschrokken? Wij wel! Zoals u wel gehoord zult hebben zijn er 2 dames van de Keileweg vermoord. Een van de dames was bij ons goed bekend omdat ze vaak bij onze auto’s kwam en daar geregeld wat spullen meenam. Jacqueline was een rustige en bescheidde dame die met weinig tevreden was. Door deze gebeurtenis wisten we niet wat we konden verwachten deze zaterdagavond, de sfeer op de Keileweg was eigenlijk hetzelfde als de weken hiervoor. We hebben kunnen constateren dat ook daar het leven gewoon doorgaat. We waren afgelopen zaterdagavond met voldoende vrijwilligers om genoeg tijd en aandacht te kunnen besteden aan de dames en heren. We hebben heel veel kunnen uitdelen, en dat kwam omdat u als lezers van deze stukjes ons goed voorzien heeft van kleding enz. Er was veel politie op de been maar wij mochten met onze auto’s gewoon blijven staan, wat eigenlijk heel bijzonder is omdat andere groepen nog wel eens weggestuurd worden. Voordat wij s’avonds op pad gaan vragen wij God om wijsheid, geduld en bescherming, en wij weten dat het zeker helpt bij het gebeuren rondom de Keileweg. Verder is er deze week het volgende idee binnen gekomen via deze website: Wilt u de zegeltjes van de C1000-spaaraktie die u overhoud, omdat u er geen kaart mee vol kunt maken bij Take Care in de bus doen. Dan kunnen wij er misschien wat levensmiddelenpakketten mee sparen, die we dan weer goed kunnen gebruiken voor onze activiteiten.
15 oktober 2004	Vandaag hoorden we het schokkende nieuws dat Conny en Jacqueline overleden zijn aan de gevolgen van een schietpartij in de Lekstraat. Vooral Jacqueline zagen we regelmatig bij onze auto's.
9 oktober 2004	Het was deze zaterdagavond door een koude wind behoorlijk fris. De mensen die bij ons kwamen lieten dat dan ook goed merken. Er was veel vraag naar warme kleding en vooral een ”lekkere warme jas” was een erg gewild kledingstuk. Gelukkig hadden we er een aantal gekregen, waar ze erg blij mee waren. Zaterdagavond was een soort feestavond voor de mensen van de doelgroep,omdat we als extra hadden verse tomatensoep bij ons Hadden, die gretig aftrek vond. ”Heerlijk... lekker zeg, dat doet een mens goed met die kou”, hebben we menigmaal gehoord deze avond. Maar dat was nog niet alles! De bakker had ons super verwend met kleine gebakjes die overgebleven waren. Op zijn vraag of wij er iets mee konden doen zeiden we: ”Natuurlijk!”. We hebben ze meegenomen en uitgedeeld. Ze vonden het heerlijk! Lekker zoet en zacht, zeker als je bijna geen tanden meer hebt. BAKKER V.D.BERG “THANKS!”. Onze drie auto’s zaten propvol met kleding en eten, maar om 24.00 uur waren we nagenoeg leeg. We hadden nog wat apart gehouden, want er was gebeld vanuit de Boumanopvang ”Time Out” (dit is een nachtopvang voor daklozen, verslaafde etc. Een kortstondige opvang waar ze kunnen slapen of waar ze even kunnen bijkomen). Er was gevraagd of wij wat ondergoed, sokken en nachtkleding hadden, want er was een schrijnend tekort. Ze waren verrast om ons midden in de nacht te zien. Na een praatje te hebben gemaakt, hebben we de gevraagde spullen afgegeven plus nog een krat met krentenbollen. U leest het: alles, werkelijk alles, wordt heel goed herbesteed. Daar hoeft u niet aan te twijfelen! Zomaar een van de vele reacties voor u: ”Deze jas gaat nooit meer uit, geloof me, hij is geweldig, ik heb nog nooit zo’n mooie gekregen”. Trots en tevreden ging ze weg, gehuld in haar jas, een van de weinige dingen die ze bezat.
2 oktober 2004	Deze keergingen we met 6 personen, waarvan 2 nieuwe vrijwilligers, rond 22.00 uur naar de Keileweg in Rotterdam gereden. In onze auto’s zaten weer allerlei spullen zoals kleding, schoenen, jassen en iuteraard ook eten en drinken. De mensen aan wie we de spullen hebben kunnen uitdelen waren blij en dankbaar voor zoveel “goede dingen”. Het is erg belangrijk dat er een continuïteit is in het aandacht schenken, het luisteren, het vertellen van de blijde boodschap en niet in de laatste plaats het uitdelen van de kleding en het eten en drinken. Voor de meeste mensen die we ontmoeten is het de afgelopen maanden/jaren steeds moeilijker geworden om instanties en/of mensen te vertrouwen. Vaak zijn ze erg teleurgesteld en wantrouwend. Een manier om hun vertrouwen te winnen is er iedere week te zijn en zonder (voor)oordeel naar hen te luisteren en ze proberen te bemoedigen. Zo was er zaterdagavond een jongeman die heel vaak bij ons uitdeelpunt komt. Hij is heel bescheiden, verlegen en heel dankbaar voor alles wat hij krijgt. Hij komt heel rustig en introvert op ons over. Hij kwam op mij aflopen pakte me vast en gaf me een grote knuffel, hij zei dat hij het heel fijn vond om ons te zien. Ook zei hij:”Het ging vandaag niet zo goed met me, maar nu ik jullie zie gaat het beter”. Hij vertelde me ook heel eerlijk dat hij had gedronken en dat hij daardoor zo “open” durfde te zijn. Zijn verhaal ging verder en ik ging begrijpen dat hij diverse keren clean was geweest, hij vertelde mij ook dat hij onder jongeren had gewerkt en dat hij zelfs bij de Boumankliniek aan het werk was geweest. Hij was diverse keren teruggevallen en op die momenten haatte hij zichzelf. "Op dit moment", zei hij, "heb ik spijt dat ik het nu zover heb laten komen. Nu ik jullie zie gaat het beter en moet ik weer sterk worden”. Ik stond met open mond te luisteren. Deze jongen van wie we nog nooit echtwas opgevallen, was nu heel amicaal en open naar ons toe. Dit kwam weliswaar door de drank, maar hij was goed aanspreekbaar en prima te verstaan. Ik zei hem terug te denken aan de goede en fijne momenten die hij heeft gehad toen hij clean was en dat hij van daaruit opnieuw mocht beginnen. Ik heb hem verteld dat Jezus hem daarbij kon helpen omdat Hij iedere keer vergeeft. Wij gaan voor hem bidden, bid u mee? Ook voor al die andere mensen die we ontmoet hebben?
11 september 2004	Hallo, trouwe lezers, wat boffen we toch steeds met het weer. Het was deze avond droog en zeer aangenaam van temperatuur, dus konden we zonder jas op stap. Nadat we eerst de broodjes e.d. met een aantal vrijwilligers hadden belegd en daarna alles weer hadden ingepakt zijn we op weg gegaan. Veel kleding was er deze keer niet. Jammer, want het is nog steeds hard nodig. De dames en heren waren dan ook verbaasd dat de ene auto niet zo vol was. Nadat we hen hadden uitgelegd dat ook wij afhankelijk zijn van wat we krijgen begrepen ze dat wel. "Jammer", zeiden ze, "volgende keer beter". Het uitdelen verliep rustig en er was volop tijd om een praatje te maken. Zo was er ook een gesprek met een Maassluisse jongen. "Hé", zei hij, "de Maassluisse ploeg is er weer, hartstikke gaaf". En zo was er een praatje over en weer (wat een lieverd, dacht ik). Hij wilde wel anders, maar wist niet hoe en waar te beginnen. Een van onze medewerkers vertelde hem van Stichting De Hoop en gaf hem een folder met informatie over wat hij moest doen om daar te komen. "Oke", zei hij, "ik ga het lezen en de volgende week vertel ik jullie wat ik er mee gedaan heb". We beloofden voor hem te bidden deze week, want dat heeft hij hard nodig. Bidt u mee? Ook voor al die anderen, zodat er een keerpunt in hun leven zal komen. Het was een drukke week, een aantal van de nieuwe vrijwilligers zijn ingewerkt en worden ingeroosterd zodat we met meer mensen op pad kunnen. Ook de dames in de gevangenis vergeten we niet d.m.v. een bezoekje, een telefoontje of een kaartje houden we contact, we ervaren dat het ze goed doet.
4 september 2004	Deze avond zijn we voor de eerste keer met 6 personen op pad gegaan. Het was druk bij de auto's, maar er was nu meer tijd om te luisteren en te praten. We hadden veel om uit te delen want we hadden deze week vleessalade gekregen van de Voedselbank uit Rotterdam. Die hebben we samen met een van de nieuwe vrijwilligers in kleine bekertjes verpakt en meegenomen naar ons afzetpunt op de Keileweg. Bijna iedereen vond het lekker. Er was een jongeman die, door zich te "vermommen" op een ondeugende manier wel een paar keer om drinken kwam vragen. Op een gegeven moment raakte ik met hem aan de praat. Hij vertelde mij dat hij 4 jaar geleden vanuit Portugal naar Nederland was gekomen omdat de kans op een goede baan (hij leerde elektrotechniek) hier beter was dan in Portugal. Door “verkeerde” vrienden is hij marihuana gaan roken en na een tijdje is hij d.m.v. een oom van hem aan de hard drugs verslaafd geraakt. Dat had als gevolg dat hij is gestopt met school en heel veel ruzie thuis kreeg. Gelukkig voor hem kwam hij er op tijd achter dat dit niet het leven was wat hij graag wilde. Hij is ermee kunnen stoppen, gaat weer naar school en wil een diploma halen want hij wil in de toekomst iets doen met zijn leven. Ik heb hem daarmee sterkte gewenst en Gods zegen meegegeven.
30 augustus 2004	Maandag 30 augustus j.l. heeft stichting take care een eerste vrijwilligersbijeenkomst georganiseerd. We waren ontzettend verrast door de grote opkomst en dankbaar voor alle nieuwe vrijwilligers die hebben toegezegd om ons te komen helpen. Dit helpen varieert van het uitzoeken van kleding, het smeren van de broodjes tot het uitdelen op de zaterdagavond. Het is fijn om te weten dat we nu met meer mensen kunnen gaan uitdelen, want het is met 4 personen wel goed te doen v.w.b. de kleding en de voeding, maar wij willen ook een luisterend oor bieden en een gesprek kunnen aanknopen met de mensen van onze doelgroep.
21 augustus 2004	De gesprekken die we hebben onder het uitdelen van eten, drinken en kleding zijn heel gevarieerd. Soms moet je wel eens even streng zijn, want er zijn er bij die wel voor 3 personen mee willen nemen. Maar we gunnen iedereen wat en niet een paar mensen heel veel. De meeste zijn tevreden met wat ze van ons krijgen, maar ook heel blij en dankbaar voor het geen wij voor hen doen. Het verwondert ons dat we iedere week de spullen, die u als meelevende Maassluizers aan ons toevertrouwd, aan het eind van de avond allemaal een andere bestemming hebben kunnen geven. Om nog even terug te komen op de gesprekken die we met de mensen van de Keileweg hebben, de vaste bezoekers krijgen steeds meer vertrouwen in ons en daardoor durven ze wat meer over hun persoonlijke situatie te vertellen. Door deze gesprekken weten wij dat wat wij doen, heel hard nodig is. De jongeman die vorige week de nieuwe schoenen meekreeg was er ook weer en liet met een stralend gezicht zien dat hij ze nog steeds had. Hij bedankte ons nogmaals dat we hem, ondanks de actie van zijn "collega" vorige week, de schoenen hadden meegegeven.
14 augustus 2004	John, een jongeman die we al diverse keren hebben ontmoet, was er afgelopen zaterdagavond weer. Het is een heel rustige, bescheiden jongen, hij is altijd blij met een pakketje brood en drinken. Hij vertelde dat hij het verslaafde, dakloze, zwerversbestaan zo verschrikkelijk zat was, hij had genoeg van die "waardeloze sleur" zoals hij het noemde. "Ik zou na 10 jaar van zwerven, spuiten en slikken wel weer eens normaal willen leven", zei hij. Hij staat op een lijst om een afkickprogramma te mogen gaan volgen, maar hij was nog niet aan de beurt want er waren er nog 17 voor hem. Nu hebben wij geen idee hoe lang zoiets duurt, maar we hebben hem geprobeerd moed en geduld in te spreken en gezegd dat we voor hem gingen bidden. Wij hopen dat hij gaat beseffen dat er mensen zijn die zich positief opstellen naar de minder bedeelde in onze maatschappij en die interesse tonen in zijn leven, dit laatste behoort ook tot de doelstelling van Stichting Take Care. Een andere jongenman zag een paar mooie vrijwel nieuwe bergschoenen staan en wilde die meenemen. We zorgen er dan voor dat ze eerst gepast worden, omdat we zo veel mogelijk willen voorkomen dat men spullen meeneemt om te verhandelen. Helaas komt dat toch weleens voor. Terwijl de jongeman de linker schoen pastte kwam een andere man wild gebarend op hem af en begon te roepen dat we die schoenen niet aan hem moesten geven, omdat hij ze toch maar zou doorverkopen. Hij griste de rechterschoen onder hem vandaan en wilde ze zelf hebben. We konden de tweede man wel begrijpen, want het waren heel mooie schoenen, maar aangezien de eerste jongeman de schoenen prima pastte mocht hij ze uiteraard meenemen.
7 augustus 2004	Wat is het warm hé, zo ook deze zaterdagavond, we gingen weer op pad met 2 auto’s. Eten, drinken, wat lekkers, kleding, schoenen en zelfs slippers hadden we bij ons. Het was rustig en daardoor hadden we meer tijd om een praatje te maken, en juist dat is ook erg belangrijk. Omdat we er iedere zaterdagavond zijn krijg je zo langzamerhand wat meer achtergrond informatie en zo ontdek je dat het een nog schrijnender is als het andere. Zo hoorden we ook dat er een aantal dames zijn opgepakt om de nog openstaande boete’s in te lossen. Gauw wat bijeen gezocht en ingepakt, ondergoed, nachtpon, badschuim en wat shampoo, dit mee gegeven aan een persoon die ze van de week gaat opzoeken, nog een brief erbij en ze heel veel sterkte toegewenst en gezegd dat wij voor hen zullen bidden.
31 juli 2004	Het was deze zaterdag weer erg fijn, maar eigenlijk ook triest, om te mogen (moeten) ervaren dat het hard nodig is om te doen wat we doen. Sommigen waren vergeten dat we een weekje vakantie hadden. Wat we vaak hoorden tijdens het uitdelen van onze spullen was de opmerking: gelukkig dat jullie er weer zijn want we hebben jullie gemist. Alles wat we hebben gekregen de afgelopen week kreeg al snel een nieuwe bestemming en uit verschillende gesprekken bleek dat het voor een junk, een dakloze of een straatprostituee geen vakantietijd is. Het is iedere dag keihard knokken om te overleven. We waren heel verrast om een jongen te zien die er weer wat pittiger uitzag als de keer daarvoor, zijn haar was geknipt en in een mooie blouse zag hij er stukken beter uit. Zo zie je maar, met gebed winnen we toch terrein. Stap voor stap wordt land veroverd, het leven had hem weer een sprankje hoop gegeven. Dus lieve mensen blijf ons steunen, het is broodnodig. Uw steun wordt met open armen ontvangen, elke week opnieuw. Een van de dames is deze week beroofd van haar tas met daarin al haar persoonlijke spullen, wij zijn daarom zo vrij om aan u het volgende te vragen: een schoudertas en een telefoon oplader van het merk Philips fisio 120 zou helemaal geweldig zijn. Deze keer zetten wij de bakker eens in het zonnetje: Bakker v.d. Berg ze vonden de oliebollen heerlijk! Bedankt daarvoor, maar ook voor jullie trouw aan onze stichting.
24 juli 2004	Afgelopen week zijn we niet op pad geweest de meeste van onze vrijwilligers waren op vakantie en wijzelf zijn een weekje in zeeland geweest. We hebben als bestuur afgesproken dat we na de vakanties alle vrijwilligers op een avond bijeen roepen om eens met elkaar van gedachten te wisselen over wat we tot nu toe hebben gedaan en over wat we nog willen gaan doen. U hebt waarschijnlijk ook gemerkt dat we inmiddels een eigen postgironummer hebben om allerlei onduidelijkheden weg te nemen en voor ons als stichting is het betalingsverkeer gratis dus…. Ook willen we u meedelen dat we een bedrag van €150 hebben gekregen van het organisatie comité, dat de Interkerkelijke sportdag op 19 juni 2004 heeft georganiseerd. Het bedrag is op die dag bijeen gebracht door de mensen die het evenement hebben bezocht, het grootste deel van het bedrag werd opgebracht door het z.g.spijkerbroekhangen. Wij als stichting zijn er heel blij mee en willen iedereen die er op wat voor manier dan ook aan mee gewerkt heeft heel hartelijk bedanken.
12 juni 2004	Heeft U misschien zo’n klein rietje? Eentje die je gebruikt voor zo’n pakje drinken? Een vraag die we deze avond kregen. We hadden zo’n rietje niet maar we vroegen haar waar ze dat dan voor nodig had. Na een moment van aarzelen zei ze:’Ik houd het liever voor mezelf maar ik zal het toch uitleggen. Ik heb hier een pijpje waar ik mijn base uit rook (base=gekookte heroïne) en die zit wel eens verstopt, dan is zo’n klein rietje erg handig om dat door te stoppen”. We vertelden haar dat het beter voor haar zou zijn om niet meer te roken dan zou ze geen rietje meer nodig hebben en dan zou ze zich ook veel beter gaan voelen.Ze maakte ons duidelijk dat ze in samenwerking met de Boumanstichting een afkickprogramma gaat volgen. Ze zei toen ze wegliep:”Ook al gaat het straks wat beter met me ik zal jullie niet vergeten en misschien kom ik nog wel eens zo’n lekkere eierkoek halen”. We wensten haar veel sterkte en Gods Zegen en vroegen haar om ons op de hoogte van haar toestand te houden. Marja zei:”Ik ga m’n best doen”. En weg ging ze. Even later kwam er een straatprostituee naar ons toe met de vraag of we een pakketje eten voor haar hadden plus wat geluk. Na haar het pakketje van brood, eierkoeken, een krentenbol en wat drinken te hebben gegeven zei ik tegen haar dat we geen geluk bij ons hadden waarop ze vroeg of dat ik dan wel aan haar wilde denken.“Ik zal voor je bidden”:zei ik en ze gaf me een grote glimlach, ze liep weg met de woorden,”dat zou ik heel fijn vinden”. Zo zijn er deze zaterdag wel meer van die gesprekken geweest. Ik kan u wel verzekeren: er is heel wat gebed nodig .